Zegarek kupiłem sobie bo okazało się że spoglądanie na komórkę żeby sprawdzić która jest godzina nie zawsze jest wygodne, a czasem jest po prostu – [...]]]> Przy okazji dyskusji o zegarkach przypomniałem sobie, że miałem napisać jak po paru miesiącach sprawuje się mój naręczny miernik zmarnowanego mijającego czasu… choć w zasadzie to minęło już dwa lata.

Zegarek kupiłem sobie bo okazało się że spoglądanie na komórkę żeby sprawdzić która jest godzina nie zawsze jest wygodne, a czasem jest po prostu – z takiego czy innego powodu – niemożliwe.

Na bazie ówczesnej dyskusji poczyniłem kilka założeń co do cech zegarka:

• musi być estetyczny, klasyczny
• musi udawać że jest analogowy, żadnych wyświetlaczy lcd
• nie chcę mechanicznego, musi być dokładny
• żeby działał przez jakiś czas, bo na pewno zapomnę o baterii
• musi być wodoodporny, żeby go nie załatwić myjąc ręce czy w czasie deszczu

Zrezygnowałem nawet z “obowiązkowego” podświetlenia (nie planuję sprawdzać czasu w całkowitych ciemnościach) i budzika (do tego nawet komórka nadaje się idealnie, jak nie to jakiś Palm czy cokolwiek).

Dość ciężko było znaleźć taki zegarek (jeszcze w przyzwoitej cenie, w nieprzyzwoitej i mechaniczny by się znalazł)… ale udało się.

Wyczaiłem na allegro zegarek Casio Oceanus OCW-130 (na dekielku 4317) w dobrej cenie, pewnie jakaś resztka magazynowa z niemiec.

Na zdjęciu z moim wodoszczelnym, zabytkowym – wygrzebanym z szuflady – zegarkiem z obowiązkowym podświetleniem i budzikiem. Kiedyś to było coś… :)

Sam w sobie może wzbudzać mieszane uczucia – to już pozostawiam ocenie każdemu z osobna. Jakby mi się nie podobał, to bym go nie kupił w pierwszej kolejności. Choć mnie jako gadżeciarza poza samym wyglądem interesowało coś innego.

Po pierwsze wygląda jak klasyczny analog (mimo że dość masywny), czyli jest dobrze, nie noszę zegarka który wygląda jak szkaradek “godzący w powagę nosiciela”. Po drugie jest dokładny i bezobsługowy, czyli sam o siebie zadba… nie jestem osobą, która traktuje zegarek jak coś więcej niż “miernik czasu” (zwłaszcza że mój nieszczególnie się jako “naręczna biżuteria” nadaje ;) ), któremu należało by poświęcać sporo… czasu.

Co prawda wygląda (biała tarcza) jakby miał mieć podświetlenie, ale nie ma. Nawet zegarmistrz, u którego byłem żeby zmniejszyć bransoletę, zastanawiał się jak to zrobić żeby zaczął świecić… ma jedynie fosforyzujące wskazówki i cyfry godzin. Nie świeci to może tak dobrze jak słynne LumiBrite Seiko, ale i tak świeci nieźle i widać coś nawet po paru godzinach, nawet po naświetleniu typu “leżał sobie a w pokoju było zaświecone światło” (nie mówiąc już o wystawieniu na bezpośrednie słońce, kiedy świeci jak szalony)…

… ok, fajnie by było, gdyby miał “niegasnące” podświetlenie trytowe.

Wave Ceptor

Jedną z rzeczy, na których mi zależało, była dokładność. Nie stać mnie na certyfikowany chronometr za pięciocyfrową kwotę, ani nie kręci mnie przestawianie zegarka co tydzień bo się spieszy bądź spóźnia o X sekund na dobę/tydzień/miesiąc (ani tym bardziej regulowanie chodu – samodzielne czy u zegarmistrza). Nie mówiąc już o zmianie czasu zimowy/letni, rozleniwiłem się bo komputer i komórka przestawiają się same.

A tak zegarek codziennie o 2 w nocy (bądź w dowolnym momencie na życzenie) synchronizuje się z zegarem atomowym (DCF77, antenka znajduje się pod tarczą zegarka), więc zawsze jest dokładny i przestawia się również przy okazji zmiany czasu zimowy/letni.

Przed kupnem byłem sceptyczny co do tego, czy to w ogóle w Polsce zadziała. Okazało się że nie ma problemu – działało na Podkarpaciu, w Krakowie, w Warszawie, na Śląsku a nawet nad morzem. Czasem oczywiście bywa że znajdujemy się w miejscu gdzie fale radiowe nie docierają (grube ściany, gęsta zabudowa), ale wtedy wystarczy położyć zegarek w oknie. W miejscach gdzie normalnie przebywam kładę zegarek na szafce przy łóżku i nie mam żadnego problemu z codzienną (conocną właściwie) synchronizacją czasu.

Tough Solar

Druga rzecz to zasilanie. Mechaniczne zegarki mogą być automatami – nakręcają się same podczas ruchów nadgarstka. Można więc zapomnieć o codziennym ręcznym nakręcaniu. Mój działa trochę inaczej – jest jak roślinka – do życia wymaga słońca. Pod całą powierzchnią tarczy ma baterię słoneczną. Mogę więc zapomnieć o co-iluś-letniej wymianie baterii.

6 minut słońca dziennie, albo kilka godzin światła sztucznego. Zastanawiałem się czy w którymś momencie nie przestanie mi po prostu działać – zwłaszcza w zimie, i czy będę w ogóle wcześniej wiedział ze się rozładowuje… okazało się że będę wiedział, ale nie będzie to problemem.

Sam akumulatorek – podobno – wystarcza na 4 miesiące pracy zegarka. Nigdy nie przejmowałem się specjalnie ładowaniem baterii, typu chodzeniem z podwiniętym rękawem czy coś. Ot jedyne co robiłem to odwracałem rękę w kierunku słońca jeśli akurat miałem okazję i odkładałem zegarek tak, żeby łapał jakiekolwiek oświetlenie w pomieszczeniu (nie chowałem go do zamkniętej szafki czy szuflady, ani nie odkładałem tarczą w dół).

Dwie zimy już minęły odkąd mam ten zegarek, nigdy mi się nie rozładował. Ba, nigdy nawet poziom baterii nie spadł na “niski”. Skąd to wiem? Zegarek ma ciekawie rozwiązany wskaźnik poziomu naładowania akumulatorka – kiedy zmienia się na “niski”, wskazówka sekundowa zaczyna przeskakiwać co dwie sekundy. Nigdy czegoś takiego nie widziałem, ale doczytałem się w instrukcji.

W ogóle ciekawostka. Zegarek ma tryb oszczędzania energii – w nocy, pomiędzy zdaje się 23 a 6 rano (60 minut po tym jak w ciemności bateria słoneczna przestaje działać) wskazówka sekundowa ustawia się na godzinie 12. Wskazówki minutowa i godzinna działają normalnie.

Wskazówka sekundowa zacznie się poruszać ponownie po 6 rano, albo jeśli oświetli się tarczę zegarka światłem dostatecznie mocnym, żeby zareagowała bateria słoneczna (w praktyce wystarczyło że włączę podświetlenie iPhone’a). W “bardziej wybajerowanych” modelach z serii Oceanus wygląda to trochę ciekawiej – kiedy wszystkie ruchome elementy się zatrzymują w pozycji wyjściowej (poza wskazówkami minutową i godzinną).

Nie ma również problemu jeśli całkowicie zapomnieć o zegarku i schować go do szuflady. Po 6 dniach wyłączy się całkowicie (poza elektroniką odliczającą czas), dzięki czemu nawet nie ładowana, bateria nie rozładuje się zbyt szybko.

Wady?

Zegarek ma niestety swoje wady.

Szkiełko okazało się mniej masywne niż nawet szkiełko iPhone’a… ale znowu ajfonem nie wymachuję na lewo i prawo przy każdej okazji. Szkiełko wciąż jest znacznie bardziej masywne niż “typowe” szkiełko zegarkowe (notka: wiem że są osoby, dla których zupełnie typowe i normalne w zegarkach są szkiełka szafirowe). W tym momencie ma jedno dziabnięcie (centralnie na środku więc i tak nie widać) oraz parę maleńkich rysek.

Standardowa bransoleta mogła by mieć regulację… a jeśli nie regulację, to przynajmniej mały zatrzask wydłużający ją o centymetr – idealne na lato. Zapięcie (sam mechanizm) jest już dość luźne, ale nigdy samo się nie otworzyło więc nie jest źle.

Poza tym – w praktyce – okazało się że dobrze by było mieć budzik w zegarku (nawet dla dosłownie jednej czy dwóch niespodziewanych okazji)… no ale miał być klasyczny i nieprzebajerowany, więc nie ma. Ale jak już jesteśmy przy rzeczach które są potrzebne przy wyjątkowych okazjach – mógłby jeszcze pokazywać dzień tygodnia…

Jako iż jest to stary model, posiada on możliwość synchronizacji jedynie z nadajnikami europejskimi (w niemczech i wielkiej brytanii) oraz pozwala na ustawienie jedynie trzech stref czasowych: +0, +1 i +2. Nowe Oceanusy (i chyba wszystkie nowe zegarki Wave Ceptor) nie mają takiego ograniczenia. Oczywiście poza europą zegarek wciąż działa poprawnie, jedynie nie synchronizuje się automatycznie bo nie ma z czym…

Wreszcie przez to że synchronizuje się z zegarem atomowym, kalendarz (długość miesięcy, lata przestępne etc.) będzie działał poprawnie tylko przez kilkadziesiąt lat (do 2099)… ale chyba nie mam powodu martwić się tym na zapas :)

Koniec końców…

… jestem zadowolony bo mogę sprawdzić sobie czas bez grzebania za komórką. A przy tym nie muszę się zegarkiem zajmować. Nawet szkiełko jest w nadspodziewanie dobrym stanie, mimo że zaliczyło już parę uderzeń. W tym ze dwa takie, które zniszczyły by normalne szkiełko lub plastik.

A teraz oddaję głos wszystkim miłośnikom Samurajów, Vostoków i podobnych, którzy patrzą na mnie z niesmakiem i pogardą ;)

Brzmi to może nieciekawie (“stratna kompresja bezstratna”), ale zasada jego działania i idea powstania jest co najmniej… ciekawa.

Po pierwsze, program ten zaokrągla najmniej znaczący bit tak, by zmniejszyć dynamikę dźwięku i wprowadzić szum [...]]]> Niedawno dowiedziałem się o interesującym programie, służącym do wstępnej obróbki dźwięku przed kompresją bezstratną – lossyWAV. Obróbka ta jest oczywiście stratna.

Brzmi to może nieciekawie (“stratna kompresja bezstratna”), ale zasada jego działania i idea powstania jest co najmniej… ciekawa.

Po pierwsze, program ten zaokrągla najmniej znaczący bit tak, by zmniejszyć dynamikę dźwięku i wprowadzić szum ALE szum ten znajduje się poniżej poziomu słyszalności lub poniżej istniejącego poziomu szumu – wprowadzony szum jest więc niesłyszalny i nie pogarsza jakości dźwięku.

Po drugie, plik lossyWAV kompresowany jest przy pomocy jednego z istniejących kodeków bezstratnych: FLAC, TAK, WavPack czy Lossless WMA. lossyWAVE nie jest kompatybilne z formatem ALAC.

… a teraz najważniejsze pytanie – po co w ogóle to wszystko?

Przede wszystkim spreparowane tak pliki lepiej bądź znacznie lepiej się kompresują. Przykładowo plik FLAC ~800kbps (L5), kompresuje się do lossyFLAC ~400-500kbps (Q5). Kompresja jest więc “nawet dwukrotna”.

A jaki jest tego sens?

Sens jest taki, że przy przepływności niewiele większej niż MP3 320kbps, otrzymujemy właściwie bezstratny plik FLAC. Powstały w wyniku wstępnej obróbki szum jest i tak poniżej poziomu słyszalności, a jakość takiego pliku lossyFLAC jest znacznie wyższa niż pliku MP3 320kbps (który i tak zawiera “szum powstały w wyniku kompresji”, jednak szum ten nie zawsze znajduje się poniżej poziomu słyszalności).

A najlepszą (i najgorszą) informacją jest to, że pliki lossyFLAC (oraz lossyTAK, lossyWV czy lossy “Lossles WMA”) są w pełni kompatybilne z istniejącymi dekoderami/odtwarzaczami (co w sumie jest oczywiste, ponieważ sam enkoder się nie zmienia, ale piszę to w razie gdyby ktoś miał wątpliwości).

Więc z jednej strony pozwala to na dalsze wykorzystanie pojemności odtwarzacza, z drugiej strony wprowadza niebezpieczeństwo że “pliki bezstratne są są nie-do-końca-bezstratne”. Zwłaszcza dla osób, które nie zawsze mają pliki FLAC z własnych kolekcji płyt CD-Audio…

Na razie nie istnieje program pozwalający “wykryć” takie pliki wśród istniejących już plików FLAC. Co oznacza że niedługo może zacząć się szał na “pliki FLAC mające wysoki bitrate” (ponieważ bitrate jest na chwilę obecną jedynym sposobem na rozróżnienie tych plików)… a może wręcz odwrotnie?

A jak to wygląda w praktyce?

Pliki WAVE, powstałe np. po zripowaniu z CD-Audio, można “przepuścić” przez lossyWAV a następnie samodzielnie skompresować do formatu FLAC. Można również skorzystać z gotowego enkodera lossyFLAC (który właśnie powstaje). Zaś poziomów “redukcji bitów” jest 10 (od Q10 – najwyższa jakość, do Q1 – najniższa jakość).

Samo zaokrąglanie bitów zaś nie jest oczywiście procesem automatycznym ani przypadkowym. Każdy blok składający się z 512 próbek dźwięku przetwarzany jest niezależnie. Algorytm ocenia, czy oraz jaki sposób (biorąc pod uwagę zadaną przez użytkownika jakość), da się zaokrąglić LSB w danym bloku.

Interesujące?

Cóż… na powszechne użycie należy pewnie trochę zaczekać (albo już to przegapiliśmy ;) ) – projekt znajduje się obecnie w fazie 1.0.0b. Link do pliku:

lossyWAV 1.0.0b