[tu będzie zdjęcie obu par CX-ów, tylko muszę je wieczorem zrobić ;) ]

Dlaczego (dopiero teraz albo w ogóle)? Ponieważ kupiłem sobie nowe CX300 (moje stare były używane), więc z jednej strony jestem w stanie porównać dwie pary, z drugiej porównać jak grały prosto z [...]]]> Wreszcie jestem w stanie wypowiedzieć się na temat “wygrzewania słuchawek”.

[tu będzie zdjęcie obu par CX-ów, tylko muszę je wieczorem zrobić ;) ]

Dlaczego (dopiero teraz albo w ogóle)? Ponieważ kupiłem sobie nowe CX300 (moje stare były używane), więc z jednej strony jestem w stanie porównać dwie pary, z drugiej porównać jak grały prosto z pudełka a jak “po jakimś czasie”…

Okazuje się że coś jest z tym wygrzewaniem. Słuchawki prosto z pudełka brzmią inaczej (gorzej) niż słuchawki używane.

Ale nie ma w tym żadnej magii, chodzi o rozruszanie fabrycznie nowej (a więc nieruchomej do tej pory) membrany. W końcu to membrana wydaje dźwięk, a więc musi się swobodnie poruszać “w rytm muzyki”…

Całkiem zgrabnie określił to Majkel:

[...] dobra analogia będzie do nowej książki, którą trzeba rozginać i przygładzać palcem każdą kolejną kartkę, ale w tej samej książce po kilku przeczytaniach będzie dużo łatwiej przewracać strony.

Jaka jest różnica? Pierwsze odczucie podczas słuchania nowej pary to:

• brak niskiego basu
• matowy środek
• szorstka góra
• ogólnie “nijaki” dźwięk

… prawie jak podróbki…

Ale co się okazało? One po prostu stopniowo “grały coraz lepiej”.

I nie potrzeba do tego wcale białego/różowego/brązowego szumu, specjalnych podstawek pod kabel ani magicznych kamyczków.

Okazało się że najprostszym sposobem wygrzania nowej pary słuchawek jest:

1. podłączyć je do odtwarzacza,
2. zapętlić całą zawartość odtwarzacza,
3. ustawić głośność “trochę głośniej niż normalnie słuchamy” (ale wciąż tyle, ile dało by się wytrzymać podczas słuchania – w końcu nie chodzi o to, żeby spalić te słuchawki, tylko żeby je “rozruszać mocniej, niż potem normalnie będą pracować”),
4. zostawić tak odtwarzacz i słuchawki na 24h (najlepiej zawinąć w coś i włożyć do szafy żeby).

… i to tyle, teraz nowe CX-y grają równie dobrze co stare.

Należy również pamiętać że “wygrzewanie” nie jest żadnym rytuałem, odprawienie którego jest warunkiem koniecznym “aby słuchawki dobrze brzmiały”…

One i tak w końcu zaczną grać “tak jak powinne”, tyle że im to chwilę zejdzie, a w tym czasie będziemy mieć je na uszach i kręcić nosem że “nie tak miały grać, znajomy miał, a brzmiały lepiej… może moje są uszkodzone?”.

Więc po prostu prościej jest sobie tego zawodu oszczędzić i odżałować te 24 godziny ;)

Ale są to pchełki, a ja zawsze powtarzam że pchełek nie lubię. Więc czemu w ogóle o nich piszę?

Ponieważ są to pierwsze pchełki, które mi się podobają…

[update] zdjęcia innej wersji SRS-ów (nie-pudełkowej) znajdują się tutaj

Niedawno pojawiły się nowe, interesujące słuchawki – VEDIA VP-SRS200.

Ale są to pchełki, a ja zawsze powtarzam że pchełek nie lubię. Więc czemu w ogóle o nich piszę?

Ponieważ są to pierwsze pchełki, które mi się podobają…

[update] zdjęcia innej wersji SRS-ów (nie-pudełkowej) znajdują się tutaj

Pudełko i jego zawartość

Słuchawki dostajemy w stylowym, czarnym pudełku… Ale akurat “gdzieś mi się zgubiło”, więc nie mogę zrobić zdjęcia…

W samym zaś pudełku oprócz samych słuchawek znajdziemy:

• etui na słuchawki,
• przedłużkę,
• gąbki na słuchawki (sprytnie ukryte w etui).

Przedłużka będzie przydatna dla osób, które zdecydują się podłączyć SRS-y do komputera (a warto to zrobić) – nie będzie trzeba za każdym razem nurkować pod biurko.

Etui zaś jest bardzo porządnie wykonane, tylko… mało przydatne (przynajmniej dla mnie) – po prostu w ogóle nie chowam tych słuchawek, a konkretnie mam je non-stop podłączone do laptopa…

Wykonanie

SRS-y wykonane są bardzo porządnie. Od błyszczącego plastiku i elastycznego tworzywa, z których wykonana jest sama słuchawka, przez cieńki acz wytrzymały kabel aż po masywną wtyczkę.

… jednak aż prosi się tu o porównanie:

VEDIA VP-SRS200 vs Sennheiser MX400 – wygoda

Czemu z MX-ami? Ponieważ wciąż są one uznawane za najlepsze pchełki, jakie można kupić w rozsądnej cenie (do 100zł).

Obie pary słuchawek są asymetryczne (mam MX-y, które dostałem z iFP-kiem, sklepowe mają kabel symetryczny). Obie mają pozłacaną wtyczkę. Jednak SRS-y mają ją kątową, MX400 prostą (sklepowe również mają kątową, ale nie pozłacaną). Obie pary słuchawek wykonane są ze starannością – dobrej jakości plastik, brak ostrych krawędzi na obudowie etc.

Jednak pierwszą znaczącą różnicą jest sam kabel – w MX400 jest gruby i sztywny, tężeje na mrozie. W SRS-ach jest on cienki i miękki, ale – wbrew pierwszemu wrażeniu – nie jest delikatny. Nie tężeje na mrozie (więc słuchawka nie wypada z ucha).

Poza tym SRS-y i MX400 różnią się budową samej słuchawki.

(na zdjęciach poniżej: SRS-y po lewej, MX400 po prawej)

Słuchawka SRS-ów jest minimalnie mniejsza, chodzi tu zarówno o średnicę jak i o masywność słuchawki jako całości.

Dzięki temu iż średnica obudowy jest minimalnie mniejsza (ale po części i dlatego że kabel jest miękki, więc nie wyszarpuje słuchawki z ucha), SRS-y to pierwsze pchełki które leżą mi w uchu nie wypadając co chwile (co nagminnie robiły MX-y).

Obudowa słuchawki ukształtowana jest tak, by korzystała z anatomicznego ukształtowania ucha (chodzi m.in. o przewężenie między obudową membrany a kanałem basowym, dodatkowo będące minimalnie przesunięte z osi słuchawki). W MX-ach jest tu szeroki, prostokątny kawałek plastiku, który uniemożliwia często poprawne ułożenie słuchawki w uchu.

Brzmienie

Pierwsza uwaga, jaka przychodzi do głowy kiedy mówi się o pchełkach to: brak basu. O ile MX400 faktycznie są go pozbawione (tego prawdziwego, niskiego basu – bo “jakieś mruczenie” mają)… o tyle SRS-om już nie. Nie jest to oczywiście bas rodem z dokanałówek czy słuchawek nausznych, ale nie jest to też pukanie w tekturowe pudełko jak w większości pchełek. A że schodzi nisko, więc nie trzeba się już domyślać kiedy gra gitara basowa czy kontrabas – po prostu to słychać.

Podobnie jest z górą. W SRS-ach nie jest ani schowana i nieciekawa (jak w większości tanich pchełek), ani świszcząca i wybijająca się (jak w MX400). Jest dość akuratna, jak w dużych słuchawkach nausznych. Lepsza nawet niż w większości dokanałówek. Perkusja jest dynamiczna a fortepian czy skrzypce żywe i autentyczne.

… a środek? Cóż. W pierwszym wrażeniu można stwierdzić że go nie ma, ale nie do końca tak jest. Po prostu większości pchełek brakuje zarówno basu jak i wysokich tonów (czyli “konturu” dźwięku), więc jedyne co słychać to – lepszy lub gorszy – środek… A w SRS-ach zarówno bas jak i wysokie tony są na swoim miejscu, czym kontrastują z “typowymi pchełkami”, dając wrażenie braku środka. Jednak jest on na swoim miejscu, może nieco cofnięty, ale jest i wcale nie ma go za mało. Gitary brzmią jak gitary, wokal jak wokal.

Dźwięk SRS-ów poza tym że niesie treść (środek), ma także wyraźny kontur (górę i dół).

Słuchając SRS-ów nie da się nie zwrócić uwagi na to, iż dźwięk nie dochodzi punktowo ze słuchawek (jak w MX-ach czy dowolnych typowych pchełkach), ale gdzieś z przestrzeni znajdującej się poza słuchawkami. Brzmi to tak, jakby założyć słuchawki nauszne (sic!) – co zauważa wielu użytkowników SRS-ów, nie tylko ja.

Poza tym dźwięk wydobywający się z SRS-ów jest czysty, żywy, zachęcający do słuchania. W porównaniu do SRS-ów, MX400 zdają się być stłumione – i nie chodzi tylko o to, że są ciche, ale także o to iż pewnych rzeczy na MX-ach po prostu nie słychać. Porównanie MX400 a SRS-y to odkrywanie znanych utworów na nowo, a więc cecha “lepszych niż dotychczasowe” słuchawek.

Dźwięk SRS-ów jest zrównoważony, ciepły, przestrzenny, do tego odporny na większość eskremalnych ustawień equalizera czy dopalaczy – co “dobija” większość pchełek, kiedy użycie equalizera zamiast “zmiany brzmienia” powoduje powstanie “muzycznej papki”.

SRS

Są to pierwsze na świecie pchełki, które zostały opracowane przez SRS Labs.

SRS Labs to laboratoria dźwięku, w których powstał m.in. SRS 3D oraz SRS WOW, czyli dopalacze dźwięku które znaleźć można np. w odtwarzaczach iriver.

Słuchawki zaprojektowane zostały tak, by z jednej strony brzmieć jak najlepiej z dowolnym źródłem dźwięku (niedawno pisałem m.in. o wpływie algorytmu SRS 3D na brzmienie), a z drugiej aby jak najlepiej współgrać z implementacjami systemu SRS (SRS WOW, SRS WOW HD) dostępnymi odtwarzaczach audio.

Podsumowanie

SRS-y to najlepsze obecnie pchełki, które można dostać w rozsądnej cenie (bo za około 80zł).

Powinne się one spodobać – pod względem wykonania, wygody oraz znakomitego brzmienia – osobom które z jakiegoś powodu nie mogą używać słuchawek dokanałowych lub po prostu poszukujących dobrych pchełek.

Mogą one wręcz – częściowo – zastąpić słuchawki nauszne. Sam używam ich non-stop z laptopem oraz okazjonalnie z Karmą do słuchania muzyki w domu (w domu nie używam dokanałówek, dokanałówki są najlepsze na ulicę).