Brzmi to może nieciekawie (“stratna kompresja bezstratna”), ale zasada jego działania i idea powstania jest co najmniej… ciekawa.

Po pierwsze, program ten zaokrągla najmniej znaczący bit tak, by zmniejszyć dynamikę dźwięku i wprowadzić szum ALE szum ten znajduje się poniżej poziomu słyszalności lub poniżej istniejącego poziomu szumu – wprowadzony szum jest więc niesłyszalny i nie pogarsza jakości dźwięku.

Po drugie, plik lossyWAV kompresowany jest przy pomocy jednego z istniejących kodeków bezstratnych: FLAC, TAK, WavPack czy Lossless WMA. lossyWAVE nie jest kompatybilne z formatem ALAC.

… a teraz najważniejsze pytanie – po co w ogóle to wszystko?

Przede wszystkim spreparowane tak pliki lepiej bądź znacznie lepiej się kompresują. Przykładowo plik FLAC ~800kbps (L5), kompresuje się do lossyFLAC ~400-500kbps (Q5). Kompresja jest więc “nawet dwukrotna”.

A jaki jest tego sens?

Sens jest taki, że przy przepływności niewiele większej niż MP3 320kbps, otrzymujemy właściwie bezstratny plik FLAC. Powstały w wyniku wstępnej obróbki szum jest i tak poniżej poziomu słyszalności, a jakość takiego pliku lossyFLAC jest znacznie wyższa niż pliku MP3 320kbps (który i tak zawiera “szum powstały w wyniku kompresji”, jednak szum ten nie zawsze znajduje się poniżej poziomu słyszalności).

A najlepszą (i najgorszą) informacją jest to, że pliki lossyFLAC (oraz lossyTAK, lossyWV czy lossy “Lossles WMA”) są w pełni kompatybilne z istniejącymi dekoderami/odtwarzaczami (co w sumie jest oczywiste, ponieważ sam enkoder się nie zmienia, ale piszę to w razie gdyby ktoś miał wątpliwości).

Więc z jednej strony pozwala to na dalsze wykorzystanie pojemności odtwarzacza, z drugiej strony wprowadza niebezpieczeństwo że “pliki bezstratne są są nie-do-końca-bezstratne”. Zwłaszcza dla osób, które nie zawsze mają pliki FLAC z własnych kolekcji płyt CD-Audio…

Na razie nie istnieje program pozwalający “wykryć” takie pliki wśród istniejących już plików FLAC. Co oznacza że niedługo może zacząć się szał na “pliki FLAC mające wysoki bitrate” (ponieważ bitrate jest na chwilę obecną jedynym sposobem na rozróżnienie tych plików)… a może wręcz odwrotnie?

A jak to wygląda w praktyce?

Pliki WAVE, powstałe np. po zripowaniu z CD-Audio, można “przepuścić” przez lossyWAV a następnie samodzielnie skompresować do formatu FLAC. Można również skorzystać z gotowego enkodera lossyFLAC (który właśnie powstaje). Zaś poziomów “redukcji bitów” jest 10 (od Q10 – najwyższa jakość, do Q1 – najniższa jakość).

Samo zaokrąglanie bitów zaś nie jest oczywiście procesem automatycznym ani przypadkowym. Każdy blok składający się z 512 próbek dźwięku przetwarzany jest niezależnie. Algorytm ocenia, czy oraz jaki sposób (biorąc pod uwagę zadaną przez użytkownika jakość), da się zaokrąglić LSB w danym bloku.

Interesujące?

Cóż… na powszechne użycie należy pewnie trochę zaczekać (albo już to przegapiliśmy ;) ) – projekt znajduje się obecnie w fazie 1.0.0b. Link do pliku:

lossyWAV 1.0.0b