Był mały i lekki (o Nintendo DS ani PSP nie da się powiedzieć że są małe), jako telefon nosiliśmy go zawsze przy sobie (na wypadek chęci pogrania w [...]]]> Kiedy rok po premierze pierwszego iPhone’a powstał AppStore, myślałem że iPhone może być w przyszłości idealną konsolą. Posiadał cechy, o których ówczesne konsole przenośne mogły tylko pomarzyć…

Był mały i lekki (o Nintendo DS ani PSP nie da się powiedzieć że są małe), jako telefon nosiliśmy go zawsze przy sobie (na wypadek chęci pogrania w tramwaju czy w kolejce, a nie tylko przykładowo w domu), do tego posiadał fantastyczny jakościowo wyświetlacz “wielodotykowy” (zamiast przycisków czy rysika) dający upust kreatywności twórców. Co więcej, już oryginalny iPhone i iPhone 3G miały całkiem dobre układy graficzne (miło jeśli gra wygląda nieco lepiej niż oryginalny pong). A zwieńczeniem całości była potencjalna zapowiedź masy gier (bo przecież wszyscy chcieli przecież wydawać na super-nowy sprzęt Apple), w cenach znacznie niższych niż gry konsolowe (30-40zł za najdroższe tytuły, czyli $10 w amerykańskim AppStore) co i tak miało się wydawcom zwrócić z nawiązką z uwagi na ilość sprzedanych gier (z uwagi na popularność AppStore, w końcu nawet mali wydawcy stali się dzięki AppStore milionerami).

… i wierzyłem w to, że iPhone okaże się wreszcie konsolą, aż do zeszłego tygodnia… i żeby uprzedzić ewentualne pytania – nie, nie chodzi o brak przycisków.

Przez ostatnie trzy lata na iPhone’a wyszła cała masa gier. Niestety, zaledwie garstka z nich ma jakość zbliżającą się do gier na konsole… nie żeby w AppStore nie było gier, które są grywalne, estetycznie wykonane czy posiadających wciągającą fabułę. Po prostu da się tam znaleźć zaledwie garstkę, które aspirują do tego, by posiadać wszystko to naraz.

Większość gier to tytuły praktycznie “amatorskie”. Samo w sobie nie jest to nic złego, każdy ma prawo napisać sobie grę, ale ciężko przez to znaleźć “bardziej wartościowe” tytuły – mimo iż wiele spekulowano o powstaniu “działu premium” w AppStore, aż do dziś nic takiego się nie stało. Więc nawet jeśli wreszcie pojawi się jakiś ciekawy tytuł, trzeba go po prostu znaleźć (albo dowiedzieć się o nim w jakiś inny sposób).

Nie da się też wejść jak do sklepu z grami i zapytać “gdzie są jakieś fajne nowości” bo w dziale “nowości” przeważnie znajduje się milion durnych gier za 0.79 euro (i nie mówię tu o “pierwszej stronie AppStore”, w ogóle nie wiem na jakiej podstawie tam aplikacje trafiają). Nie da się też rozgryźć problemu od strony “fajne” (jeśli w ogóle istnieje takie słowo), bo przeważnie top10 jest obłożone przez to, co aktualnie jest promowane przez firmy “wbijemy twoją aplikację do top10 w 7 dni albo zwracamy $$$” albo przez aplikacje, które i tak wiszą tam latami. Nie da się wreszcie sprawdzić “co się aktualnie sprzedaje” (na logikę najlepiej sprzedawać się powinno to, w co ludzie chcą grać, więc pewnie jakieś dobre gry), bo w “najlepiej zarabiające” są jakieś darmowe gry… darmowe gry najlepiej zarabiają?!

I to jest właśnie pierwsza plaga AppStore (ale nie tylko AppStore), czyli nowy model sprzedaży – “freemium” – taki zlepek oznaczający niby “jakość premium za free”. Polega to na tym, iż gra sama w sobie jest darmowa ale płatne są “różne dodatki umilające grę”. I nie chodzi o to, że płatne są jakieś dodatkowe levele (np. można za darmo pograć ale nie da się ukończyć gry) – to było by normalne darmowe demo. Problem polega na tym iż płatna jest jakaś wewnątrzgrowa waluta, a cała gra stworzona jest wokół idei “w sumie to wszystko jest darmowe, ale celu gry nie da się osiągnąć łatwo/szybko, więc kusi to ludzi do wydania realnych pieniędzy na wirtualne cele”. Są to przeważnie wszystkie wyobrażalne klony farmville i mafiawars, ale nie tylko. Powoduje to dwa problemy: gra sama w sobie jest bezsensowna (mimo że wciągająca, gdyby było inaczej ludzie by nie płacili, więc całe to “freemium” by zginęło śmiercią naturalną) i rozgrywka kosztuje średnio więcej niż jednorazowe kupno nawet za cenę “premium” (więc wydawca zarabia więcej niż przy normalnej sprzedarzy gwiżdżąc na “piratów” i jeszcze zachęcając “grajcie bo przecież za darmo”).

A jakby tego wszystkiego było mało, to przez model freemium zniszczona została najlepiej zapowiadająca się firma robiąca najlepsze wówczas gry na iPhone’a – ngmoco – czyli twórcy Rolando i Rolando 2 (Rolando 3 nie wyjdzie już nigdy, bo nie udało się go dopasować do modelu freemium). Podobnie stało się z freeverse.

Załóżmy że ignorujemy więc gry amatorskie i gry freemium, co jeszcze zostało w AppStore? Cała masa gier, które “już są fajne, ale…” – czyli coś, co potencjalnie wygląda na zabawne i wciągające, ale po paru chwilach/wieczorach po prostu o tym zapominamy. A zapominamy z różnych powodów – a to okazało się że gra jest zabugowana, a to była nie dość wciągająca, a to fabuła (o ile znajdziemy jakąś grę z fabułą) okazała się głupia…

Znajdziemy oczywiście perełki, czyli garstkę gier wymienianych jednym tchem na pytanie “jakie gry na iPhone’a polecasz”, typu Fieldrunners, Flight Control, Cut The Rope czy Angry Birds… ale ile w końcu można zabijać biednych żołnierzyków, ile samolotów można poprowadzić do lądowania, iloma czekoladkami można nafaszerować śmiesznego zwierzaczka czy wreszcie ile świń można ostrzelać ptakami (sic!).

A co poza tym? Poza tym jest milion wersji czy też kopii gier, które okazały się popularne. Jest milion gier “tower defence”, jest milion gier “narysuj palcem drogę”, jest milion gier “dual-stick shooter” etc. zero kreatywności, po prostu powielanie “standardów”. Niby ciężko wymagać, żeby każda gra wymyślała jednocześnie zupełnie nowy gatunek, ale niech by przynajmniej dawała złudzenie, że różni się od tej poprzedniej czymś więcej niż inną grafiką, dźwiękami i ikonką w menu…

Odsiewamy wreszcie amatorszczyznę, freemium, gry-klony i popularne ale monotonne “gry które stały się hitem i służą głównie zabijaniu czasu” (czytaj: taki nowoczesny saper czy pasjans). Co zostało? Zostało parę gier, na które faktycznie warto zwrócić uwagę… o ile interesuje nas taki gatunek.

I to jest właśnie najgorsze. Że nawet jeśli już coś się znajdzie, to najzwyczajniej w świecie możemy być tym zupełnie nie zainteresowani.

Przykładowo gry przygodowe (głównie point-and-click) przeżywają obecnie na iOS renesans. Remake’i znanych tytułów (jak serie Monkey Island, Simon the Sorcerer, Broken Sword i inne) czy zupełnie nowe (np. seria Hector: Badge of Carnage czy fantastyczna polska przygodówka City of Secrets). Tylko co z tego, skoro ktoś może nie być zainteresowany grami przygodowymi?

Właśnie, remake. Koniec końców okazało się że na iOS nie powstają żadne “znaczące” nowe gry. Żaden “duży” wydawca nie tworzy “poważnych” gier na iOS. Ba, żaden duży wydawca nie tworzy nic na iOS.

Jakoś tak się stało, że użytkownicy AppStore nauczyli się płacić nie więcej niż $0.99 (a najlepiej nic nie płacić), zaś wydawcy uznali że bardziej opłaca się cztery razy do roku wydać byle co w cenie właśnie $0.99 niż raz w roku wydać coś za te $4 (czy nawet $10) ale zdecydowanie lepszej jakości…

Jest oczywiście kilku wydawców, którzy udają że wydają wspaniałe gry-hity, np. gameloft z całą gamą gier stylowanych bądź luźno związanych stylistyką z aktualnymi hitami (czytaj: fajna gra 3d o piratach, albo fajna strzelanina wojenna 3d, albo fajna gra 3d z egzotycznym zabójcą, albo fajna przygodowa gra 3d z bohaterem wykonującym ważną misję w świecie fantasy etc.)… ale te gry po prostu odrzucają wykonaniem, jak już ktoś próbuje w nie zagrać (a to interface, a to sterowanie, a to głosy podłożone jak w czasach “rosyjskich spolszczeń”) do tego są robione na jedno kopyto (to czym się różnią to głównie tekstury i bohaterowie)… pewnie że mogą stanowić rozrywkę na parę wieczorów, ale nic ponad to, szybko o nich zapominamy (a tym szybciej jeśli stwierdzimy “że w to przecież nie da się grać” z takiego czy innego powodu).

Jest paru zdawało by się dużych wydawców, którzy jedyne co robią to starają się jak najmniejszym kosztem uszczknąć kawałek tortu jakim jest AppStore (i kosmiczne liczby podawane przez Apple) i po prostu pokazać że oni też robią mobilne gry. Weźmy przykładowo EA – wydali już drugą wersję SimCity. Pierwszej wersji nigdy nie załatali (błędy uniemożliwiały grę komukolwiek, kto nie jest dzieckiem “mającym frajdę że buduje miasto”) i w którymś momencie zwyczajnie zniknęła z AppStore. Druga różni się od pierwszej głównie kolorem interfejsu (oraz paroma innymi kosmetycznymi zmianami, mającymi na celu zatuszowanie że jest to po prostu port SimCity 3000) i… dodaniem pór roku. EA wydało też Red Alert… ale jest jakieś takie biedne – raptem 10 misji (i chyba drugie tyle do kupienia in-app), bez jakiejś specjalnej fabuły, ot po prostu sobie jest i nie wadzi nikomu.

Jest też paru wydawców, którzy wydają bądź chcą wydać porty istniejących już gier konsolowych. Ceny są tu oczywiście premium (a w każdym razie wyższe niż “okolice jednego dolara”), ale zważywszy na to że nie są to kolejne klony-klonów czy gry wydawane przez entuzjastów pracujących w garażach jest to w jakiś sposób uzasadnione. Przykładowo Square Enix nieśmiało przeportował trzy pierwsze części Final Fantasy, zaś Rockstar zaoferował GTA:Chinatown Wars… i to właśnie przepełniło czarę goryczy.

Zdawało by się że wreszcie dotarliśmy do tego, czego szukamy – porządnych gier na iPhone’a. Nic bardziej mylnego.

W zeszłym tygodniu miałem okazję porównać bezpośrednio ze sobą właśnie GTA:CW w wersji na iPhone’a (grałem na oryginalnym iPhone’ie oraz iPhone’ie 4) i na Nintendo DS (grałem na DS Lite)… i mówiąc szczerze jestem załamany. Ponownie zwracam uwagę że nie chodzi o brak fizycznych przycisków, to akurat jest do przeskoczenia podobnie jak pisanie na klawiaturze ekranowej (w praktyce jest to – wbrew pozorom – bardzo wygodne). Po prostu odnosi się za to wrażenie, że gramy w coś zrobionego na siłę bądź w formie eksperymentu, że brakuje w tym spójności i dopracowania szczegółów.

Pomimo tego że fabuła i w dużej mierze “zawartość” jest przecież w obu wersjach (na iOS i DS-a) dokładnie ta sama, to w końcu dokładnie ta sama gra, to jednak wychodzą różne szczegóły, które powodują że wersji na iPhone’a już nie uruchomię…

Inerfejs w iPhone’owej wersji gry jest mocno “zagracony”. Pewnie że iPhone nie ma dwóch wyświetlaczy i że część wyświetlacza jest zajęta przez nasze palce, jednak przykładowo czasem jakieś podpowiedzi wyświetlają się w taki sposób, że klikamy je przypadkowo i nie wiadomo w ogóle o co chodziło albo tło podpowiedzi zlewa się z interfejsem tak, że w ogóle nie widać że to jest jakaś podpowiedź… może powodem jest to, że gra powstała właśnie z myślą o DS-ie, będąc potem przeportowana na PSP a finalnie na iPhone’a, ale efekt jest jaki jest… interfejs wersji na DS (i z tego co widzę na filmikach również w wersji na PSP) jest po prostu lepiej przemyślany.

Co więcej, w iPhone’owej wersji GTA:CW zabrakło odzywek, okrzyków i w ogóle czegokolwiek co dało by wrażenie, że istnieje coś poza warkotem silników. Oczywiście zostały stacje radiowe (nawet aktualizacja dorzuciła te, które są w wersji wydanej na PSP a nie było ich w wersji na DS-a)… ale to kompletnie niszczy klimat i obniża standard wyznaczony jeszcze przez pierwsze GTA, w które grałem pod DOS-em.

Tak w ogóle zabrakło nie tylko odzywek – okazuje się że w wersji na iOS jest sporo drobnych zmian (w praktyce drobnych cięć), których braku co prawda nie da się odczuć nie mając porównania, ale to są właśnie te detale odróżniające pierwszą lepszą grę od dobrego tytułu.

Na koniec rzecz, która mnie najbardziej zdziwiła – mimo że procesor DS-a ma całe 66MHz (a drugi, pomocniczy – ten od dźwięku – ma dalsze 33MHz) i do tego konsolka ma 4MB RAM (sic!) to gra działa po prostu idealnie płynnie… Jednak ani mój stary iPhone, ani nowy, nie daje tego wrażenia płynności – mimo że nowy ma ponad 10x szybszy (niż DS) procesor, 512MB RAM i grafikę lepszą niż mam obecnie w laptopie… tylko co z tego? Gra, która chodzi płynnie na sprzęcie, którego parametry przypominają mój pierwszy komputer, działa “tak sobie” na telefonie, który parametrami jest zbliżony do laptopa którego posiadałem dwa lata temu… Pewnie musiałbym kupić iPhone’a 4S który jest jeszcze 8x wydajniejszy w grach…

… no właśnie. iPhone 4S, wydajny jak iPad 2 w grach. Płynna grafika, szczegółowe tekstury.

I co z tego?

Co z tego, skoro nie ma gier, które pozwoliły by rozwinąć skrzydła sprzętowi, który może niemalże konkurować (pod względem wyświetlanej grafiki) z aktualnymi konsolami… nawet istnieje możliwość podłączenia iPhone’a 4S podobnie jak iPada 2 do telewizora fullHD (wtedy urządzenie z iOS służy jako drugi wyświetlacz, ukazujący przykładowo mapę toru w jakiejś grze wyścigowej), ale po prostu nie ma w co grać. I nic nie zapowiada że będzie w co.

Co prawda doczekaliśmy się tech-demo engine’u Unreal 3 (tak, dokładnie tego samego co na pecetach), doczekaliśmy się też jednej gry, która wykorzystuje ten engine a Apple chwali się nią na lewo i prawo (hint: chodzi o “siekanko-łupankę” tytułem Infinity Blade), doczekaliśmy się “wyścigów w fullHD” (Real Racing 2). I tyle. Dokładnie tego się doczekaliśmy.

Nie doczekaliśmy się żadnej znanej szeroko gry która powstała z myślą o iPhone’ie, nie mówiąc już o sytuacji, kiedy dla jakiejś gry ktoś kupuje “ten konkretnie system” (iPhone’a czy iPoda Touch) tak jak kupuje się konsole Nintendo żeby pograć w Zeldę, Pokemony czy w Mario… Na iPhone’a nie wyszły nawet głupie Wormsy, które pozwalały by – jak za dawnych czasów – zagrać ze znajomymi na jednym telefonie…

… a jakby na dokładkę, gry w wersji “dla iPada” są nieco lepiej dopracowane niż te w wersji “dla iPhone’a i iPoda Touch”… choćby dlatego, że standardem jest wyższa cena takich gier.

Koniec końców, jedyne co się przewija się stale w serwisach opisujących gry na iOS (TouchArcade przykładowo) to kolejne nic nie znaczące gry (czy też raczej huraoptymistyczne recenzje gier, gdzie w co drugiej jest napisane “o, to, to już na pewno będzie hit i w ogóle jest zajebiste!”), które powodują jakiś tam zachwyt przez pierwszy tydzień, być może nawet trzymają się top10 przez parę dni, następnie spadają grubo poniżej top100, potem znów pojawiają się w top100 przy okazji jakiejś “świątecznej obniżki ceny”, po czym bezpowrotnie giną w przepastnych czeluściach AppStore…

… ale żadnej z tych gier nie wyciągniemy po roku czy dwóch (czy w ogóle po paru latach) z sentymentem z szafy po to, żeby znów spędzić dwa tygodnie grając w coś, co możemy śmiało nazwać “dobrą grą”.

To już nie jest “fajny wyraźny wyświetlacz” jak do tej pory, to jest “okienko” w którym wirtualnie nie istnieje pojęcie piksela!

Oczywiście że w sieci znajdzie się wiele opinii typu “Apple kłamie, ludzki wzrok ma taką-a-taką rozdzielczość” udowadniających że [...]]]> Widziałem dziś iPoda Touch 4G z Retina Display… i powiem szczerze że jestem pod dużym wrażeniem.

To już nie jest “fajny wyraźny wyświetlacz” jak do tej pory, to jest “okienko” w którym wirtualnie nie istnieje pojęcie piksela!

Oczywiście że w sieci znajdzie się wiele opinii typu “Apple kłamie, ludzki wzrok ma taką-a-taką rozdzielczość” udowadniających że rozdzielczość Retina Display to “ściema”… ale opinie takie nie biorą pod uwagę pewnego drobiazgu. Podobnie jak założenie iż wszyscy ludzie słyszą w zakresie 20Hz do 20kHz, założenie że każdy człowiek ma idealny wzrok jest błędne. Sam szczycę się doskonałym wzrokiem (nie noszę okularów, mam zero na każdym oku) a mimo to musiałem przysunąć odtwarzacz blisko do twarzy żeby zauważyć w ogóle ślady pikseli…

A co to oznacza w praktyce? Tekst “większą” czcionką wygląda zupełnie jak wydruk – idealne kształty znaków, idealnie ostre krawędzie liter, fantastyczny kontrast i ogromna przyjemność czytania. Tekst “maczkiem” jest zaskakująco czytelny (np. pomniejszona strona www)… jest wręcz tak szczegółowy że swobodnie można patrzeć na pomniejszoną wersję strony i czytać ją pod lupą powiększającą 2 razy (sic!) o ile sama strona fizycznie mieści się na szerokości 640px (trzymając wyświetlacz w pionie) lub 960px (trzymając w poziomie).

Poza tym wyświetlacz jest jasny, pięknie oddaje kolory i ma znakomity kontrast. Gry i filmy – jeśli tylko mają rozdzielczość “dla Retina” – wyglądają naprawdę imponująco.

Przy czym już słyszę pytania “widziałeś wyświetlacz Super AMOLED?”

Widziałem. Moim zdaniem nie ma porównania – wybieram wyświetlacz Retina.

Dlaczego? Z powodu tak dużego że aż nienaturalnego kontrastu AMOLED-u (wali po oczach), zachwianego balansu kolorów (pikseli zielonych jest znacząco więcej niż czerwonych i niebieskich, więc przy wysokiej jasności biel jest zazieleniona, a przy niskiej fioletowa) oraz kompletnego braku czytelności w słońcu (nie po to kupuję “tak zajebisty wyświetlacz” żeby potem w lecie chować się gdzieś w cieniu alb o zasłaniać wyświetlacz ręką żeby np. być w stanie przeczytać SMS-a).

Teraz – kiedy już widziałem – jedyne czego mogę sobie (i Wam) życzyć, to kupna iPhone’a 4G lub iPoda Touch 4G… chyba że ktoś chciałby mi taki sprezentować ;)

Jednakże sporo zmian zostało wprowadzonych. I nie są to zmiany banalne. Od z dawna wyczekiwanego kopiuj-wklej (któro naprawdę działa, i do tego działa nawet lepiej niż na innych komórkach), przez [...]]]> Parę dni temu miał premierę iPhone OS 3.0 . Wiele osób narzeka że robione jest wiele szumu o nic, że nie pokazano nic na miarę AppStore…

Jednakże sporo zmian zostało wprowadzonych. I nie są to zmiany banalne. Od z dawna wyczekiwanego kopiuj-wklej (któro naprawdę działa, i do tego działa nawet lepiej niż na innych komórkach), przez coraz sprawniejsze i stabilniejsze działanie Safari aż po szybkość interfejsu prawie dorównującą tej z firmware’u 1.1.4 . Wiele zaś zmian wyjdzie “w praniu” (w nowych aplikachach z AppStore) – mam tu na myśli nowe API jak streaming HTTP, urządzenia zewnętrzne podpinane przez dock connector czy rzeczy o których jeszcze dokładnie nie wiemy bo nie wszystko zostało powiedziane w czasie keynote, ale zawarte jest w dokumentacji SDK.

A co w praktyce można zauważyć po uaktualnieniu?

Przede wszystkim szeroką funkcjonalność kopiuj-wklej oraz “potrząśnij żeby cofnąć”. Potrząsając można jeszcze odtworzyć losowy utwór (na szczęście można to wyłączyć).

Ok, może przesadziłem, przede wszystkim widać że interfejs działa sprawniej. Kto widział jak działał firmware 1.1.4 ten wie że do dziś interfejs nie działa tak płynnie jak oryginalnie działał (inna sprawa że wtedy iPhone jako taki miał bardzo mocno ograniczoną funkcjonalność w stosunku do 2.0 czy 3.0 więc siłą rzeczy musiał działać sprawniej), ale teraz niewiele mu już brakuje. Kto widział jak działał firmware 2.0 (nie 2.x tylko konkretnie 2.0) ten na pewno będzie bardzo zadowolony… Standardowe programy uruchamiają i zamykają się szybciej, nie ma już takich lagów w momencie włączania listy kontaktów, wiadomości, klawiatury etc.

Wracając do tekstu – poza kopiuj-wklej i cofnij, dodane zostało wiele klawiatur (arabska, grecka i inne) i tyleż języków interfejsu, pozioma klawiatura działa teraz we wiadomościach i mailach (jeśli komuś takiej potrzeba), zaś Safari doczekało się “autouzupełniania” (np. login i hasło). Ponadto można kasować pojedyncze SMS-y, przekazywać SMS-y dalej, a jeśli ktoś ma 3G to i wysyłać/odbierać MMS-y.

Do tej pory (od firmware’u 2.0) można było zaznaczać wiele maili, teraz można także zaznaczać wiele zdjęć – aby je masowo skopiować czy usunąć. Należy wspomnieć też o wygodnym zaznaczaniu tekstu – czy to polach które możemy bezpośrednio edytować (wtedy można zaznaczać z dokładnością co do literki), czy też tekst nieedytowalny (SMS-y czy strony www) – wtedy można zaznaczyć albo całe akapity tekstu na stronie www, albo – po zaznaczeniu jednego akapitu – można zaznaczać tekst z dokładnością co do jednej litery. Tak rozbudowanego kopiuj-wklej nie ma nawet Symbian, który pozwala na zaznaczanie tekstu jedynie w polach edytowalnych.

Sprostowanie by Bolec: W G1 możesz zaznaczyć dowolny tekst ze strony internetowej, jak również z dokładnością co do jednej litery za pomocą trackballa.

Co więcej po lewej od “home screen” znajduje się teraz spotlight (wyszukiwarka) – dzięki której można wyszukać zadany tekst w mailach, kontaktach, notatkach, czy aplikacje (jeśli mamy ich dużo i nie możemy znaleźć tej jednej)… i działa to całkiem sprawnie. Podobne pola wyszukiwania znalazły się w odpowiednich programach (np. w mailu czy notatkach).

Sam iPod (w znaczeniu: aplikacja do odtwarzania muzyki) też doczekał się uaktualnienia. Wreszcie można przyspieszyć/spowolnić odtwarzanie nie tylko audiobooków, ale także podcastów – odpowiedni przycisk znajduje się bezpośrednio pod paskiem postępu odtwarzania. Można też (wreszcie! koniec z przewijaniem półtoragodzinnych podcastów “co jakieś 2 minuty”) dokładnie przewijać długie pliki. Jeśli przesuwamy palcem po lub tuż pod paskiem postępu to zgrubnie wybieramy miejsce w pliku. Jeśli zaś odjedziemy palcem w dół przełączymy się w tryb dokładny i można wtedy wybrać miejsce co do sekundy (sic!). Pod paskiem postępu znaduje się jeszcze przycisk “cofnij o 30 sekund” (jeśli słuchając podcastu coś przegapimy a nie chcemy od razu bawić się w przewijanie – coś jak “study mode”) oraz przycisk którego nie wypróbowałem “podziel się podcastem mailem” (nie wiem czy wysyła tylko link czy cały plik).

W przypadku odtwarzania muzyki powyższych przycisków oczywiście nie ma, jednak zmieniło się (znów, między 1.1.4 a 2.0 również była różnica) brzmienie. Nie wiem na ile jest to wrażenie a na ile faktycznie tak jest (nie mam dwóch ajfonów do porównania), ale bas jest teraz pełniejszy (wciąż nie jest on może “soczysty i pełny”, ale jest lepszy niż był) i co najważniejsze iPhone gra wreszcie “na boki”, a nie “zbitym dźwiękiem” jak do tej pory. Słuchałem dziś utworów których słuchałem jeszcze wczoraj i jestem zaskoczony jak inaczej brzmią… jakbym kupił nowy odtwarzacz. Choć do brzmienia Karmy wciąż mu nieco brakuje (ale już jest coraz bliżej)…

Obsługa AppStore również się nieco zmieniła, teraz w ustawieniach można wpisać login i hasło. Jest jednak związany z tym pewien “bajer”. Otórz tak długo jak długo nie zsynchroznizujemy znajdującego się w takim stanie iPhone’a z komputerem z iTunes, nie będziemy mogli pobrać za darmo raz kupionych przez to konto aplikacji (tylko kupić je ponownie). Ponadto w samych aplikacjach zaimplementowane zostały “mikropłatności” (np. kupno nowych leveli w grach, czy kupno nowych książek do “wirtualnej biblioteczki”), możliwa jest również subskrypcja (np. dostępu do gazet).

Zwiększono również możliwości modułu Bluetooth. Od dźwęku stereo (A2DP) przez połączenia ad-hoc (gdzie dwa ajfony mogą się łączyć ze sobą bezpośrednio, bez pośrednictwa sieci WiFi) aż po obsługę akcesoriów. Ale wciąż nie da się w ten sposób przesyłać zdjęć, dzwonków, muzyki czy filmów…

Ostatnim bajerem jest aplkacja dyktafon, działająca dokładnie tak jak nazwa wskazuje… i nawet sobie radzi.

Oczywiście zmian jest znacznie więcej, jednak – jak już napisałem – część z nich będzie widocznych dopiero w aplikacjach które powstaną na bazie SDK 3.0, część zaś zauważę dopiero po dłuższym niż 6 godzin obcowaniem z wersją 3.0 .

Niemniej jednak już po raz drugi (wcześniej po instalacji 2.0) czuję się jakbym dostał nowy telefon, A to jest wciąż mój stary, wysłużony iPhone…

Polecam firmware 3.0 jako dobre uaktualnienie. Nie cierpi on na niedoróbki, na które cierpiał firmware 2.0 aż do ukazania się w miarę stabilnej wersji 2.2 … i tylko uważajcie na komunikaty gier, czy nie wyświetla się czasem “Czy chcesz kupić te śliczne ciuszki dla Twojego zwierzaczka/simsa/kogokolwiek za jedyne $10?” bo nie będzie to już waluta gry tak jak to było do tej pory… ;>

Dla osób które nie wiedzą [...]]]> Z racji tego, że iriver znów nie pokazał niczego, czego nazwę udało by mi się zapamiętać (za to udało mi się na allegro dostać Rio Volt aka iRiver iMP-100 oraz Rio 500 – o czym w nieodległej przyszłości), więc napiszę o nowościach, zaprezentowanych wczoraj przez Apple.

Dla osób które nie wiedzą o co chodzi: Apple co jakiś czas organizuje “keynotes” (“prezentacje”), podczas których pojawiają się różne nowości – iPhone, nowe odtwarzacze, nowe komputery, nowa wersja OS X etc.

Wczoraj miało miejsce kolejne keynotes. Co prawda obeszło się bez spodziewanego przez niektórych iPhone’a Pro, ale zaprezentowano kilka nowości (które nie były do końca nowościami, ponieważ informacje wyciekły już wcześniej).

iTunes 8

Zaprezentowano nową wersję iTunes, tym razem zmieniono wersję z 7 na 8 zamiast zmieniać numer po przecinku. Rewolucja? Niekoniecznie…

Nie doczekaliśmy się abonamentu za nieograniczony dostęp do bazy iTunes (a czego się wiele osób spodziewało), nie ma nawet polskiego iTunes. Nie ma też synchronizacji iPodów Touch i iPhone’a przez WiFi.

Więc czy coś się zmieniło? W praktyce tylko dwie rzeczy.

Pierwsza to nowy widok, nazwijmy to “ułożone obok siebie okładki” (czyli to, co widać na zdjęciu powyżej). Niekrórzy dodają w tym momencie “prosto z programu do obsługi Zune’a”.

Druga to Genius, czyli system tworzenia playlist z utworami “podobnymi do wybranego” – zupełnie jak last.fm (ale nie pandora – pandora oparta jest o system tagów, przygotowanych przez “ekspertów”, nie zaś na bazie tego “co faktycznie ludzie słuchają”).

Haczyk: żeby skorzystać z Geniusa trzeba mieć konto, najlepiej w amerykańskim iTunes (któro automatycznie przyda się do pobierania okładek).

Jak założyć konto w iTunes? Czytaj tutaj.

“Nowy” iPod Classic

Po raz pierwszy w historii nowy iPod jest… mniej pojemny od poprzednika. Nie ma już iPoda Classic o pojemnościach 80 ani 160GB, jest za to “nowy” o pojemności 120GB a grubości dotychczasowego 80GB.

Wszystko wskazuje na to że dźwięk się nie zmienił (gra równie kiepsko co dotychczas), więc tym bardziej żadna rewelacja.

Nowy iPod Nano

Kolejno zaprezentowany został “nowy” iPod Nano.

Nie żeby było to niespodziewane, ponieważ zdjęcia wyciekły do sieci już jakiś czas temu… choć osobiście nie spodziewałem się że Apple wypuści coś z zaokrąglonym wyświetlaczem (pionowe refleksy światła)… do tego jak właściwie obsługuje się zaokrąglone “kółko”? Przez pół obrotu palec wisi w powietrzu?

Poza tym że jest mocno obły, maleńki i lekki, charakteryzuje się on długim czasem działania (ponad 30h muzyki i około 6h filmów) i pionowym (“a la Zune”), panoramicznym wyświetlaczem. Ma również akcelerometr, więc przewrócenie odtwarzacza na bok wyświetla Cover Flow.

Zmienił się także interface, teraz przypomina ten z iPoda Touch i iPhone’a.

Pojawiły się również nowe kolorki, zamiast zupełnej pasteli są teraz mocno nasycone (przynajmniej na zdjęciach reklamowych).

Dwudrożne słuchawki dokanałowe

Prawdziwym – dla mnie – zaskoczeniem były jednak dwudrożne słuchawki dokanałowe (woofer+tweeter). Do tego w cenie $79 (co daje około 200zł). Ciekawe jeszcze jak z ich jakością…

Do ciekawostek zaliczyć można to, że na prawej słuchawce jest mikrofon i “pilot” (play/pauza i następny/poprzedni utwór).

Nowy iPod Touch

Jako ostatni zaprezentowany został nowy iPod Touch. Obeszło się bez rewolucji. Jedyne realne “nowości” to przyciski głośności i zaokrąglone plecki (ale wciąż metalowe, nie “z tworzywa” jakie ma iPhone 3G). Plastikowy fragment obudowy nad modułem WiFi jest też minimalnie bardziej estetyczny (“okienko” zamiast “narożnik”).

Oczywiście posiada on również – podobnie jak nowy Nano – Geniusa (nowy przycisk na ekranie odtwarzania).

Firmware 2.1

Nowy iPod Touch to również prezentacja firmware’u 2.1 (który to będzie miał “prosto z pudełka”). Niedługo pojawi się również dla obu wersji iPhone’a oraz “starego” iPoda Touch. Mam nadzieję że będzie wreszcie równie stabilny co firmware 1.1.4 – którego to nie zmieniłem od samego początku.

Ciekawe czy doda on opcję Genius i czy okaże się ona – w praktyce – w jakiś sposób użyteczna.

Rewolucja?

W żadnym wypadku. Z góry było wiadomo o wszystkim, co zaprezentowało wczoraj Apple (poza przyciskami głośności nowego iPoda Touch i słuchawkami dokanałowymi).

Nie wiadomo nawet jak brzmią nowe odtwarzacze (nowy Nano i Touch).

Jedna rzecz jest jednak niewątpliwie ciekawa – nowe ceny. Są zauważalnie niższe niż dotychczas.

Ciężko jeszcze wyrokować jak tanie będą teraz iPody (i czy staną się przez to nawet popularniejsze niż już są), ale na pewno wprowadzi to pewien zamęt (zwłaszcza wobec wciąż niesprecyzowanych planów Microsoftu co do ich odtwarzacza – wciąż nie wiadomo kiedy ani nawet czy Zune pojawi się w Europie).

Uaktualnienie:

Nieoficjalnie wiadomo iż nowe ceny to:

ipod touch 8GB: 649zl
ipod touch 16GB: 899zl
ipod nano 8GB: 449zl
ipod nano 16GB: 599zl

… nieźle. Zakładając że nowe odtwarzacze “jakoś grają”.

W skrócie – nowy iPhone różni się od klasycznego tym, że: jest plastikowy, ma 3G i GPS, ma zwykłe gniazdko słuchawkowe… a gdzie “reszta nowości”?

W sumie to tyle… Jakkolwiek można pokusić się o skomentowanie [...]]]> Pierwszy zapał po premierze iPhone’a 3G już ostygł, można więc na spokojnie podsumować to, co zobaczyliśmy.

… a z tego wszystkiego i tak najzabawniejszy jest jPhone ;)

Wiem że chcecie o nim poczytać, ale ja nie mam czasu napisać recenzji… udostępniam więc luźnei niekompletne notatki(!) – tak więc Wy macie co czytać i jednocześnie widzicie jak ciężko jest napisać dobrą recenzję…

Właściwa recenzja będzie w bliżej nieokreślonej przyszłości…

(zrobione na szybko zdjęcia na samym [...]]]> iPhone…

Wiem że chcecie o nim poczytać, ale ja nie mam czasu napisać recenzji… udostępniam więc luźnei niekompletne notatki(!) – tak więc Wy macie co czytać i jednocześnie widzicie jak ciężko jest napisać dobrą recenzję…

Właściwa recenzja będzie w bliżej nieokreślonej przyszłości…

(zrobione na szybko zdjęcia na samym dole)

- w zestawie -

pudełko, ściereczka, brak instrukcji (sic!), słuchawki z mikrofonem, kabel i ładowarka (z wtyczką z USA)

- wygląd -

jak widać smaruje się zdrowo, ale zero rys

- jako telefon -

jest ok, po prostu

nie licząc tego że raz nie udało mi się zakończyć rozmowy (zacząłem błądzić po różnych ekranach i nigdzie nie było przycisku “zakończ”… a nie ma fizycznego przycisku zakańczającego rozmowę) i mój rozmówca był co najmniej zdziwiony czekając aż się rozłączę (swoją drogą nie wiem po co czekał)

podobnie jest z rozpoczęciem i odrzuceniem rozmowy – o ile z tym pierwszym nie ma problemu, o tyle odrzucić się rozmowy – kiedy telefon był zablokowany – chyba nie da… jedyne co da się zrobić to “slide to answer” (jak nie jest zablokowany, to są po prostu dwa przyciski: odbierz i odrzuć) – ale wciąż nie da się tego zrobić fizycznym przyciskiem

problem ten częściowo (bądź całkowicie) odpada jeśli podłączyć zestaw słuchawkowy via kabel (w zestawie) lub bluetooth

dźwięk w słuchawce jest specyficzny – dobry, ale przez to (bez sztucznie podbitej góry, “niepiskliwy”) często nie wybija się ponad szum otoczenia np. w komunikacji miejskiej więc trzeba się wsłuchać (mnie się to akurat podoba, bo nie boli mnie ucho po zakończeniu godzinnej rozmowy)

poza tym antena jest w dolnej części, więc zasłaniamy ją dłonią w czasie rozmowy – na pewno wpływa to w pewnym stopniu na zasięg, zwłaszcza jeśli zasięg już jest kiepski

SMS-y – fajnie się pisze i czyta (rozmowa jak w komunikatorze, aż chce się pisać i dostawać SMS-y), ale nie ma potwierdzeń, nie da się przekazać SMS-a dalej, nie ma kopiuj-wklej (nigdzie w całym telefonie nie ma… jeszcze?) i nie da się zapisać ani szablonu ani “na potem”

lista kontaktów jest wręcz wzorowa… poza możliwością wyszukiwania (co zmieni 2.0) – chodzi o użyteczność i czytelność, bo ilością i jakością pól nie różni się od niczego co obsługuje vcard

bajerancka jest ekranowa klawiatura numeryczna, klawiatura QWERTY zaś (tak w pionie jak i w poziomie) jest zupełnie ok, po tym jak się do niej przyzwyczaić – wręcz w pionie (ta mniejsza) jest wygodniejsza bo trafić w mniejszy przycisk jest tak samo łatwo jak w większy, a palce nie biegną wtedy maratonu

- odtwarzacz -

dźwięk jest specyficzny – czysty, zrównoważony, szeroki ale naturalny (nie jest przesadzony), naprawdę dobry… tylko że zupełnie inny niż to, do czego przyzwyczajają nas odtwarzacze typu sony z basem wywalonym tak, że na byle czym wydaje się że słychać woofer – można być zaskoczonym w pierwszym momencie “co to za dźwięk” a potem “wcale nie gorszy od karmy… tylko inny” (czuć różnicę “wypchnięty środek Karmy aka ‘angielskie brzmienie’ ” a “po prostu zrównoważony dźwięk”) i już od tej pory przestajesz nosić dodatkowy odtwarzacz w kieszeni

tylko MUSISZ kupić słuchawki z wtyczką do iPhone’a (zwyczajna 3.5, ale obudowa musi być wąska żeby zmieściła się w “dziurę na wtyczkę”) – osobiście polecam CX300 z saturna, te co mają nalepkę “for iPhone” chyba że obetniesz żyletką wtyczkę słuchawek, które już masz, albo zmienisz im wtyczkę

alternatywa to przejściówka, ale PORZĄDNA

z przyjemnością słucham muzyki nowej, ale i starej – czuć “principle of having better equipment” – czyli “nie słyszałem tego szczegółu, nie wiedziałem że to jest w utworze… wow” plus odkrywanie starej muzyki na nowo

co by tu nie mówić (część osób może się nie zgodzić na takie brzmienie) – dźwięk “jak na ulicę to aż nadto”, chyba że ktoś chce/lubi/musi pływać w basie, który jest i jest subtelny, a nie “dyskotekowy”

equalizer jest oczywiście absolutnie bezużyteczny (sic!) jak w każdym iPodzie, iTunes da się lubić (można używać go jak RMM w karmie – tylko i wyłącznie do przenoszenia, nie musisz utrzymywać w nim bazy plików, po prostu łapiesz w okienku eksploratora folder i upuszczasz go na ikonie telefonu w iTunes)

… no ale wtedy nie ustawisz sobie flagi “gapless” (trzeba to ręcznie robić), chyba że już po przeniesieniu na iPhone’a bo da się edytować tagi plików znajdujących się na telefonie, samo gapless działa wzorowo ale to jest oczywiste – wspomagane jest przez dwa dwógigahercowe procesory w kompie ;)

i okładki, KONIECZNIE musisz mieć okładki – nie dla cover flow, ale dla własnej przyjemności

regulacja głośności (zgrubna) jest pod przyciskami, dokładna jest suwakiem ekranowym

ciężko jest przewijać na nim długie pliki – nie da się tego robić “przyciskami”, a jak wiadomo suwak ekranowy ma bardzo małą precyzję przy plikach dochodzących do dwóch godzin… więc przewijasz z dokładnością do 2 minut (sic!)

“zbyt długie” tytuły/nazwy płyt/wykonawców się nie przewijają, nie da się więc ich nijak w całości odczytać

cover flow jest ok… nigdy go nie używam – wolę listę albumów/wykonawców

wiele list jest (w pełni można sobie interface/przyciski na wyświetlaczu dostosować), ale nie ma listy tagów “wg. rocznika”, szkoda…

- filmy, zdjęcia, wyświetlacz -

wyświetlacz nie jest aż tak rewelacyjny jak go niektórzy opisują, ale jest “co najmniej ok”… a co z nim nie tak? kąty nie są takie jak sobie wyobrażałem, szczegóły szybko nikną w cieniach (częściowo dlatego że lubię mieć wyświetlacz przygaszony), do tego ma balans 9kK nie 5/6kK – osobiście wolę ten drugi, “słoneczny”

filmy ogląda się super (nie licząc znalezienia wygodnego kąta patrzenia), płynność super, jakość super (w końcu H.264+AAC), jednym kliknięciem zmieniamy “panorama a pełny ekran z obciętymi krawędziami”, pełne przyspieszenie sprzętowe (tak dekodowanie jak i przeskalowanie) więc jest na co patrzeć

zdjęcia… heh… z jednej strony jest to pierwszy odtwarzacz gdzie naprawdę przyjemnie się je ogląda (z przesuwaniem palcem włącznie), z drugiej strony jest to pierwszy odtwarzacz gdzie jest to zrypane :)

zdjęcia (ich rozdzielczość) jest “dziwnie mała”, widać dithering, powiększyć się da ale to tylko “powiększenie cyfrowe tego co już było w niskiej rozdzielczości” a nie “powiększenie 1:1 z oryginałem” – w praktyce to jednak nie przeszkadza, byle nie powiększać

gorzej jest z “pokazem slajdów”, kiedy wspaniałe przejścia (robione sprzętowo, np. obraz faluje jak po kropli wody) są psute przez widoczną (już po przejściu) zmianę rozdzielczości z bardzo małej (rozpikselowane i rozmyte zdjęcie) na “małą roboczą” (opisaną wyżej)

- interface, obsługa -

WSPANIAŁE

nie licząc tego, że czasem chciało by się jakiś przycisk (np. odbiór rozmowy czy następny/poprzedni utwór), to niczego mu nie brakuje

nawet ma suwak wyłączający dźwięki (nie ma profili) a włączający wibracje, teraz wyciszam telefon jednym palcem – dla mnie bomba, nigdy profili nie używałem i nie lubiłem, dla wielu ból w… :)

sam interface działa idealnie (wszyscy robią “ooo… jaki ten wyświetlacz płynny”), to tak jakby był to nie OS X tylko “jakiś mały systemik robiony specjalnie pod platformę”

oczywiście po odblokowaniu można instalować wiele mniej lub bardziej przydatnych programów… z moje doświadczenia muszę powiedzieć że “raczej mniej niż bardziej przydatnych”, ale w końcu chodzi o wyszukanie perełek a nie instalację czego popadnie

obsługa jest wygodna, nawet jednoręczna, wszystko jestem w stanie zrobić tylko lewą ręką (nie wiem czemu akurat lewą, jestem praworęczny, prawą jest niewygodnie – może mam to po mamie :) )

da się obsługiwać go mając długie paznokcie…

- wifi, internet -

ciężko jest mówić o prawdziwym internecie na rozdzielczości 480×200 (tyle zostaje po odjęciu OGROMNYCH pasków safari – czyli zostaje połowa wyświetlacza), ale nowy firmware ma dodać tryb pełnoekranowy

jednak to naprawdę działa (poza flashem)

strony www daje się zupełnie normalnie przeglądać, znacznie wygodniej niż na symbianie (abstrahując oczywiście od tego że on ma joystik lub przycisk wielokierunkowy – oba “umownej wygody”), do tego telefon ma w pamięci wszystkie najpopularniejsze fonty z zapfino włącznie (sic!) więc strony www wyglądają dokładnie jak na komputerze

nie licząc tego, że rozmiar tekstu zmienia się w dość dziwny sposób (niektóre fragmenty są “relatywnie za duże”, inne “za małe”) – chyba chodzi o to, żeby po powiększeniu tegoż konkretnie fragmentu miały równą wielkość (wielkość zmienia się w zależności od szerokości pola)

firmware 2.0 doda polskie znaki w każdym z fontów, obecnie są tylko w arialu unicode, helvetice i zapfino

pobierać plików się na telefon nie da

pliki PDF można czytać tylko prosto z www, podobnie jak pliki MP3 da się słuchać tylko przez przeglądarkę

klient email jest naprawdę wygodny, ale mimo to nie używam go (webmail gmail dla iphone’a jest ok, mimo że mógłby być nieco lepiej dopracowany)

- pliki pdf -

trzeba odblokować w safari (programikiem) protokół “file://” i da się je czytać prosto z pamięci, do kopiowania czegoś na telefon używać WinSCP przez wifi (pełne możliwości) albo iPhoneBrowser przez kabel (ograniczone możliwości)

pliki PDF czyta się ok, ale w safari nie można przeskakiwać do konkretnej strony tylko przewijać kolejne strony

program “PDF Browser” to niedziałający gniot

- budzik -

można ustawić dowolnie wiele budzików, można przygotować sobie wiele czasów budzenia, a potem tylko przesuwać “on/off” przy pożądanym

każdy może mieć inny dzwonek, podobnie jak każdy kontakt