Poradnik jak sobie z tym poradzić przygotował KADx. Sam tekst zaś znaleźć można na jego blogu:

# error

Kiedyś chciałem mieć MD i stereofoniczny mikrofon żeby nagrywać miejsca, w których robię zdjęcia (tak dla klimatu)… albo żeby po prostu robić nagrania holofoniczne – bo to jednak bajer, co więcej, [...]]]> [update] Ten tekst to oczywiście żart i z holofonią nie ma wiele wspólnego. O prawdziwej holofonii czytajcie przykładowo tutaj (wirtualny koncert). [/update]

Kiedyś chciałem mieć MD i stereofoniczny mikrofon żeby nagrywać miejsca, w których robię zdjęcia (tak dla klimatu)… albo żeby po prostu robić nagrania holofoniczne – bo to jednak bajer, co więcej, przyjemnie się potem przy takich zdjęcia/panoramy ogląda.

Niestety nie wyszło… może jednak jeszcze wyjdzie. Ale i tak zrobiłem dziś dwa (trzy) nagrania.

Tuptając po polach w okolicach miasta, stwierdziłem że można by wypróbować jak w praktyce sprawuje się statystyczny odtwarzacz (ehem… ktoś tu widzi naciąganie faktów? ;) ) w nagrywaniu szeroko pojętej natury.

Wyciągam więc e10 z kieszeni i… pierwsze nagranie do kitu, bo w ferworze pomyliłem reset z mikrofonem i mikrofon lekko przycisnąłem ręką. A szkoda, bo nagranie było by niezłe a poza tym 8 minut stałem z odtwarzaczem w wyciągniętej ręce…

Drugie poszło lepiej, trzecie też. W sumie nie pomyślałem, bo mogłem jeszcze wcześniej las nagrać…

A teraz konkret (zwłaszcza dla osób, które nigdy nie łaziły wiosną po polach/łąkach i nie słyszały skowronka i innych takich tam upierzonych a donośnych – mieszczuchy jedne ;) ).

Nagranie miało miejsce dziś, gdzieś tu:

A same nagrania to:

Skowronek

Nie do końca wiem co to było ;)

Co do strony technicznej nagrań – iriver e10, najwyższa jakość, nie wiem czemu plik z nagraniem jest stereo i nie wiem czemu nie jest idealnie monofoniczny… ja tylko dodałem tagi ;)

Czy było warto?

Odtwarzacza iriver e10 “oficjalnie” w Polsce dostać dostać się nie da. Jedyna możliwość nabycia tego odtwarzacza to sprowadzenie go z USA lub Skandynawii, albo zakup [...]]]> Gdzieś w czasie sesji sprawiłem sobie coś, co chciałem mieć już od dłuższego czasu (ale nigdy nie było tego oficjalnie w Polsce) – irivera e10.

Czy było warto?

Odtwarzacza iriver e10 “oficjalnie” w Polsce dostać dostać się nie da. Jedyna możliwość nabycia tego odtwarzacza to sprowadzenie go z USA lub Skandynawii, albo zakup na Allegro.

Zawartość pudełka

Cały wysiłek włożony w zdobycie e10 nagrodzony jest średniej wielkości, masywnym pudełkiem.

We wnętrzu pudełka znajduje się – tradycyjnie – odtwarzacz, instrukcje, płyta CD oraz kable.

Konkretnie są to:

• instrukcja odtwarzacza (wersji polskiej nie ma),
• instrukcja programu iriver plus2,
• gwarancja (moja jest z USA), jakieś papiery,
• słuchawki (takie same jak obecnie dodawane do odtwarzaczy iriver) + gąbki,
• kabel USB,
• zamszowy futerał,
• dwie sztuki mr.cable (patrz niżej).

A przyglądając się temu i owemu.

Słuchawki – są dokładnie takie same jak w pozostałych dostępnych obecnie odtwarzaczach iriver (nie wiem czy mają one jakąś konkretną nazwę). Pozwolę sobie zacytować kawałek mojego starego ich opisu:

wtyczka prosta, kabel asymetryczny, kabelek jest miękki

grają pomiędzy MX400 a MP-RG208E, wyżej niż Cresyny ale niżej niż MX400 z lepiej zaakcentowanym basem, góra jest wyraźna, przestrzeń jest mniej-więcej taka jak w MP-RG208E, dźwięk nie jest tak czysty jak w MP-RG208E, ale czystszy niż w MX400

Słuchawki nie są złe, zwłaszcza na początek. Ale poprzednie Cresyny MP-RG208E były chyba lepsze.

Kabel USB – kabel jest taki sam jak miało wcześniej U10 czy pierwszy clix.

Zamszowy futerał – w przypadku e10 zasługuje on na wyróżnienie. Nie jest on – jak w pozostałych odtwarzaczach – zszytym byle jak kawałkiem byle płócienka. Jest on wykonany ze sprawiającego dobre wrażenie materiału, do tego porządnie skrojony i zszyty (co widać po wykończeniu od spodu). Jedna uwaga – na zdjęciach pokazałem jak to ogólnie wygląda, w rzeczywistości odtwarzacz trzeba wkładać do futerału “do góry nogami”, ponieważ gniazdko słuchawkowe jest od spodu (o czym niżej).

mr.cable – bajer, ale bardzo przydatny. Jest to po prostu silikonowy pasek służący do związywania kabli. A dlaczego o tym w ogóle piszę? Zobaczcie jak on wygląda… ;)

Odtwarzacz sam w sobie

iriver e10 nie jest odtwarzaczem dużym, ale jednocześnie nie jest mały. Mimo że jest lżejszy i cieńszy niż iFP-ek, to jest od niego większy o dobry centymetr na długość i szerokość. Jest porównywalny np. z iPodem Nano pierwszej generacji. e10 ma wbudowany akumulator litowy oraz mini dysk o pojemności 6GB.

Wyświetlacz e10 jest mały (tak wymiarami jak i rozdzielczością – 128×128 pikseli), ale jasny, czytelny i ładnie wyświetlający kolory.

Na froncie odtwarzacza, pod wyświetlaczem, znajdują się cztery przyciski kierunkowe (są więc jeszcze normalne, “niedotykowe” odtwarzacze) oraz dwa mniejsze – prawy to włącznik, lewy to przycisk któremu można samodzielnie nadać funkcję. W prawym górnym rogu znajduje się jeszcze niebieska dioda, która sygnalizuje wciśnięcie przycisków po zablokowaniu odtwarzacza (patrz: następy akapit).

Na lewej krawędzi odtwarzacza znajduje się suwak HOLD, który poza zablokowaniem odtwarzacza przełącza go w tryb “pilota telewizyjnego”. Sam tego nie wypróbowałem – nie mam telewizora – ale wiem że to działa, z menu można wybrać producenta telewizora. Wspomniana wyżej dioda sygnalizuje naciśnięcie przycisków odtwarzacza w trybie pilota. Na tej krawędzi znajduje się jeszcze reset.

Na prawej krawędzi znajdują się przyciski głośności oraz mikrofon.

Na górnej krawędzi znajduje się wspomniany już nadajnik podczerwieni (jednostronny, nie da się podłączyć nim odtwarzacza do komputera czy komórki, nie da się też “wymieniać muzyką” jak w przypadku Zune’a).

Na dolnej krawędzi znajduje się port USB i gniazdko słuchawkowe.

Odtwarzacz przy typowym, codziennym używaniu ładowałem nawet co cztery-pięć dni. Jeśli zaś używałem go intensywniej niż zwykle, ładowałem go co trzy dni.

Podłączanie do komputera

Odtwarzacz widoczny jest w systemie jako dysk przenośny. Samo kopiowanie plików na odtwarzacz i z odtwarzacza można przeprowadzić w dowolny sposób, ale aby muzyka znalazła się w przeglądarce tagów wymagane jest użycie programu iriver plus2 (na płycie) lub plus3 do uaktualnienia bazy tagów. Możliwe jest jednak użycie przeglądarki plików, co eliminuje konieczność używania dodatkowego managera (ale jednocześnie uniemożliwia ocenianie plików czy używanie playlist).

Prędkość kopiowania na odtwarzacz to 5 do 7MB/s, a więc 6GB zapełnia się całkiem sprawnie. Dla przykładu prędkość iFP-ka to 1.5MB/s (w porywach) a Karmy to około 8MB/s.

Włączanie, menu i nawigacja

e10, podobnie jak clix czy H10, ma dwa tryby wyłączenia. Pierwszy to przejście w tryb uśpienia, drugi to pełne wyłączenie. Za pierwszym razem e10 włącza się krótką chwilę, kolejno włącza się momentalnie. Wyłączenie odtwarzacza powoduje przejście w stan uśpienia, a dopiero po kilku godzinach (nie wiem po ilu – nie sprawdzałem) odtwarzacz wyłącza się całkowicie.

Nie jest to jednak problemem, bo tryb uśpienia jest energooszczędny, a dzięki temu odtwarzacz jest w każdej chwili gotowy do pracy.

Menu odtwarzacza jest właściwie identyczne jak w całej serii U10, clix i clix2. Nie licząc oczywiście tego, że wyświetlacz ma inne wymiary. Podobnie jak clix2, e10 pozwala na używanie flashowych skórek menu. W standardzie mamy tylko jedną taką, ale z internetu można pobrać więcej.

Nawigacja po menu jest wygodna, odbywa się przy pomocy czterech przycisków kierunkowych. Jedyną niedogodnością e10 ale i U10, cliksa i cliksa2, jest przewijanie filmów i muzyki – służą do tego nie przyciski “w lewo” i “w prawo” (które teraz służą do nawigacji jako “ESC” i “OK”) tylko “w górę” i “w dół”… ale nie jest to nic, do czego nie dało by się przyzwyczaić.

Co prawda odtwarzacz posiada polskie menu, ale jest ono identyczne jak w U10, cliksie i cliksie2 – czyli niedopracowane.

Muzyka

Do muzyki można dostać się przez przeglądarkę tagów lub plików. Aby utwory znalazły się w przeglądarce tagów niezbędne jest skorzystanie z programu iriver plus2 bądź plus3.

e10 odtwarza pliki MP3, WMA i OGG Vorbis – podobnie jak w pozostałych odtwarzaczach iriver brak jest wsparcia dla formatów bezstratnych. Nie ma problemu z wyświetlaniem tagów. Wyświetlane są nawet okładki, ale niestety są one bardzo małe – więc jest to tylko bajer.

Czytelność tekstu/tagów na wyświetlaczu zależy oczywiście od konkretnej “skórki” i tapety.

Do dyspozycji użytkownika oddano pięciopasmowy equalizer, 10 gotowych ustawień oraz SRS WOW. Przy czym jest to “ta lepsza” implementacja SRS-u (U10, clix i clix2 też taką mają), a nie taka jak w serii T.

Mimo że e10 to odtwarzacz z dyskiem, przerwy pomiędzy utworami nie są dłuższe niż w przypadku odtwarzaczy flash. Po prostu słychać że są i że odtwarzacz nie jest gapless, a bardzo im daleko im do sekundowych przerw w pierwszym iPodzie Nano czy iAUDIO 6. Obecność dysku czuć jednak podczas poruszania się w przeglądarce plików.

Co najciekawsze, można ustawić prędkość przewijania utworu na 30x lub 60x, dzięki czemu nawet w godzinnym nagraniu można szybko znaleźć konkretne miejsce.

Brzmienie

Szum jest porównywalny jak w iFP-ku, ale nieco cichszy. Nie słychać przy tym żadnych dodatkowych dźwięków (nie słychać trzasków podczas przełączania utworów, pracy dysku etc.).

Podczas słuchania plików OGG nie słyszałem niczego niepokojącego, jakkolwiek nie wiem też co tak właściwie miałbym usłyszeć – czasem ktoś pisze że taki czy inny odtwarzacz “ma problemy z plikami OGG” nie precyzując tego jednocześnie, więc nie wiem na co miałbym zwrócić uwagę albo czy winnym nie jest zabytkowa wersja enkodera…

e10 jest równie głośny co iFP-ek, skala głośności jest wręcz identyczna (obu słucham na 13…15).

Dźwięk e10 jest naturalny, szeroki i czysty. Scena jest bardzo dobrze oddana, ale nie tak dobrze jak w Karmie, środek jest – podobnie jak w iFP-ku – nieco cofnięty. Bas jest wyraźny, głęboki i zaakcentowany, ale nie jest dudniący.

Brzmienie e10 jest nieco bardziej miękkie niż iFP-ka, nieco “aksamitne”. A jest tak za sprawą nieco stonowanych wysokich tonów (co słychać np. na perkusji czy wokalu – nie są takie “ostre”). Z tego samego powodu e10 zdaje się grać nieco ciszej (nie kłuje tak w uszy) i nieco szerzej (ostre wysokie tony zawężają scenę). Wokal i gitary są przez to zbliżone (ale nie identyczne) do Karmy.

Jak dotąd e10 ma najbardziej zbliżone do iFP-ka brzmienie spośród odtwarzaczy, których słuchałem. Dla mnie stał się wręcz zamiennikiem iFP-ka. Jeśli ktoś szuka czegoś w zastępstwo iFP-ka (albo po prostu czegoś pojemniejszego niż iFP-ek), to może się zastanowić się właśnie nad e10.

Radio

W e10 radio jest. Ciężko jest mi jednak powiedzieć czy wybija się znacznie na tle innych odtwarzaczy (nie używam radia na codzień).

W każdym razie nie ma problemu ze złapaniem stacji (nawet tych lokalnych). Nie gubi się i gra w stereo.

Zdjęcia

e10 wyświetla zdjęcia… i tyle mogę stwierdzić. Oglądanie zdjęć na jakimkolwiek odtwarzaczu mija się moim zdaniem z celem.

Filmy

Podobnie jak znakomita większość odtwarzaczy (żeby nie powiedzieć że wszystkie poza dużymi PMP), e10 wyświetla filmy jedynie po konwersji. Do tego ich rozdzielczość jest niewielka, ponieważ wyświetlacz ma jedynie 128×128 pikseli (do tego jest kwadratowy).

Konwersji można dokonać przez iriver plus3 bądź tradycyjnie przy pomocy programu iriverter bądź też Loli Video Converter (pozwala na dodawanie napisów, które – paradoksalnie – są czytelne).

Jednakże na e10 nie da się obejrzeć raczej nic poza teledyskami czy serialami.

Tekst

e10 pozwala na wyświetlanie plików TXT, do tego nie ma problemu z polskimi znakami (czy jakimikolwiek innymi) – jak każdy iriver posiada wsparcie dla Unikodu. Wystarczy żeby w notatniku zapisać plik w kodowaniu UTF-8.

Czcionka jest ładna, z antyaliasingiem. Można ustawić jeden z trzech rozmiarów liter.

Jedynym mankamentem jest “tapeta” identyczna jak w całej reszcie menu odtwarzacza. Dobrze jest sobie przygotować np. jednolicie czarną tapetę i ustawiać ją przed rozpoczęciem czytania.

Dodatki

Poza tym e10 pozwala na nagrywanie (z wbudowanego mikrofonu czy radia). Jakość nagrań jest taka jak w pozostałych odtwarzaczach iriver – czyli wysoka. e10 nagrywa do formatu MP3.

Co więcej, e10 – podobnie jak U10, clix i clix2 – pozwala na uruchamianie gier flash (flash lite). Sporo gier można znaleźć w internecie, standardowo są na odtwarzaczu: “saper”, “przesuwane puzle” i “zapamiętaj kolejność”.

Ustawienia

Możliwości konfiguracji odtwarzacza są właściwie identyczne jak w przypadku U10. Od dźwięku, przez ustawienia związane z wyświetlaczem (podświetlenie, skórka, tło), ustawienia zegarka i rodzaju telewizora, z jakim e10 ma współpracować etc.

Podsumowanie

e10 jest niewątpliwie ciekawym odtwarzaczem. Pojemny, relatywnie tani (około 350zł za 6GB), brzmiący właściwie jak iFP-ek. Jednakże nie jest to odtwarzacz z pamięcią flash (co w sumie w niczym nie przeszkadza, bo małe dyski są jednocześnie znacznie wytrzymalsze).

Niedogodnością jest jednak dostępność – e10 nie da się kupić w sklepie. Pozostaje tylko sprowadzenie zza granicy lub allegro.