http://www.khron.net/wasteland/

Stereopary robi się bardzo prosto. Wystarczy zrobić zdjęcie, przesunąć aparat kilka centymetrów w prawo i zrobić drugie zdjęcie. Jako że pomysł naszedł mnie dość niespodziewanie, nie miałem przy sobie aparatu. Zrobiłem więc zdjęcia telefonem Nokia [...]]]> Przechadzając się dziś po lesie przypomniałem sobie swój zeszłoroczny, niezrealizowany aż do dziś pomysł. Zrobić zdjęcia 3D.

Stereopary robi się bardzo prosto. Wystarczy zrobić zdjęcie, przesunąć aparat kilka centymetrów w prawo i zrobić drugie zdjęcie. Jako że pomysł naszedł mnie dość niespodziewanie, nie miałem przy sobie aparatu. Zrobiłem więc zdjęcia telefonem Nokia E50. Ich jakość przez to nie powala, ale jednocześnie nie są chyba aż tak złe…

Jeszcze uwaga natury technicznej. Oglądając te stereopary, należy zrobić zeza zbieżnego x)

Same zdjęcia nie ukazują w sumie nic szczególnego, ale jest to przecież moje pierwsze spotkanie ze zdjęciami stereo.

Nie każdemu więc odpowiada takie rozwiązanie. Dlatego opiszę dziś najprostszy (automatyczny), a jednocześnie jeden z najskuteczniejszych, program do składania panoram – Autostitch.

Autostich [...]]]> Niedawno opisywałem w jaki sposób poskładać panoramę przy pomocy programu hugin. Efekt jest znakomity, ale samo składanie trwa chwilę i jest z tym nieco zabawy.

Nie każdemu więc odpowiada takie rozwiązanie. Dlatego opiszę dziś najprostszy (automatyczny), a jednocześnie jeden z najskuteczniejszych, program do składania panoram – Autostitch.

Autostich to pierwszy program, który potrafił w pełni automatycznie poskładać panoramę. Efekty działania wszystkich wcześniejsze tego typu programów pozostawiały wiele lub bardzo wiele do życzenia. A obecnie? Obecnie nawet najlepsze istniejące programy oparte są o Autostich (np. Autopano Pro).

Obsługa programu Autostitch jest skrajnie prosta.

Najpierw robimy zdjęcia. Jak? Po prostu. Dowolnym aparatem. Do tego ani nie trzeba mieć statywu ani wnikać w ustawienia aparatu (tryb automatyczny jest zupełnie wystarczający). Tylko należy pamiętać, żeby sąsiednie zdjęcia nieco na siebie zachodziły (tak nawet na 1/4, a nie “wąskim paskiem”).

Teraz pobramy Autostich ze strony:

http://www.cs.ubc.ca/~mbrown/autostitch/autostitch.html

Co prawda opisany jest tam jako “free demo”, ale w rzeczywistości jest to w pełni funkcjonalna wersja programu.

Kolejno rozpakowujemy go i uruchamiamy. Wybieramy menu file|open i zaznaczamy wszystkie zdjęcia. Nie przeszkadza to, że wśród zdjęć z panoramy mogą znaleźć się jakieś przypadkowe zdjęcia. Nawet można składać kilka panoram na raz – program o wszystko zadba sam.

Po chwili otrzymujemy gotową panoramę. Jest to plik pano.jpg znajdujący się w tym samym folderze, co wskazane przed chwilą zdjęcia. Prościej się już nie da.

Przykład

Najprostszym aparatem (tryb w pełni automatyczny) zrobiono szesnaście zdjęć.

Wśród nich jest jedna panorama (9 zdjęć) oraz kilka zupełnie przypadkowych (7), w tym jedno podobne do tych z panoramy. Program sam znalazł, ułożył i wyrównał zdjęcia należące do panoramy:

A efekt końcowy wygląda tak.

Na koniec wystarczy tylko – w dowolnym programie graficznym – wyciąć prostokątną panoramę i ewentualnie poprawić kontrast czy kolory.

Dla przykładu, czy ciekawiej wygląda to zdjęcie…

… czy to?

Albo to…

… czy to?

Ja również uważam że [...]]]> Zastanawialiście się kiedyś, w jaki sposób można złożyć zdjęcie panoramiczne? Bo przecież często jedno zdjęcie to za mało, zwłaszcza jeśli nie posiada się lustrzanki z szerokim obiektywem.

Dla przykładu, czy ciekawiej wygląda to zdjęcie…

… czy to?

Albo to…

… czy to?

Ja również uważam że w obu przypadkach to drugie… nie mówiąc już o czymś takim:

A jak można takie zdjęcie poskładać? Bardzo prosto. Wystarczy aparat i parę darmowych programów. Nie potrzeba zaś ani statywu ani wydawać nawet grosza.

Uaktualnienie: prostszą wersję (w oparciu o program Autostitch) tego poradnika znaleźć można tutaj.

Przede wszystkim potrzebny jest aparat. Może to być dowoly aparat – od aparatu w komórce, przez zwykłe aparaty cyfrowe, aż po lustrzanki. Jedyna w tym przypadku różnica to jakość zdjęć. Samą panoramę złożyć się da równie łatwo.

Poza tym potrzeba parę darmowych programów:

• hugin – http://hugin.sourceforge.net
• autopano – http://autopano.kolor.com
• enblend (powinien być w pliku ZIP z huginem, ale podaję adres na wypadek gdyby pojawiła się nowsza wersja) http://enblend.sourceforge.net

Dlaczego hugin? Ponieważ jest to program całkowice darmowy, pozwalający na złożenie dowolnej panoramy (poziomej, pionowej, wielorzędowej, pełnej sfery i innych) nawet bez użycia statywu ze specjalną głowicą panoramiczną. Co więcej, dzięki programowi autopano możliwe jest automatycznie a jednocześnie bardzo dokładne złożenie zdjęć, niezależnie od tego ile tych zdjęć jest, jak są wykonane ani w jakiej są ułożone kolejności. Na koniec program enblednd pozwala na zatarcie widocznych granic pomiędzy zdjęciami.

Teraz pozostaje już tylko kwestia zdjęć. Najlepiej wyjżeć przez okno i zrobić na próbę dosłownie trzy zdjęcia. To wystarczy.

Choć nie. Jeszcze trzeba wiedzieć jedną rzecz, a drugą rzecz wiedzieć warto.

Po pierwsze, kolejne zdjęcia muszą się na siebie nakładać. Najlepiej od 1/4 zdjęcia do 1/2 jednego zdjęcia powinno się znaleźć na drugim. Przykład: poniżej widać trzy zdjęcia. Pierwsze i drugie nakładają się prawie w połowie – to dobrze, tak duży margines nie zaszkodzi. Drugie i trzecie nakładają się zaś tylko wąskim paskiem – to źle, nie ma tam żadnych szczegółów, na podstawie których program mógł by automatycznie złożyć oba te zdjęcia.

Po drugie, nieźle by było, żeby kolejne zdjęcia zostały zrobione na jednym ustawieniu aparatu. Dlaczego? Ponieważ pozwoli to na idealne połączenie zdjęć ze sobą, bez widocznych spoin (np. różnicy w kolorze czy jasności, widocznego poruszenia chmur etc.). Czyli:

• jeśli aparat pozwala na wybranie lub zdefiniowanie balansu bieli, to należy go ustawić zamiast robić zdjęcia na balansie automatycznym
• jeśli aparat pozwala na ustawienie apertury i czułości, to należy je ustawić zamiast robić zdjęcia w trybie automatycznym
• kolejne zdjęcia panoramy należy robić szybko, nie jakoś przesadnie szybko, ale na tyle szybko żeby np. chmury nie zdążyły się przesunąć zbyt daleko
• podczas robienia kolejnych zdjęć panoramy nie należy się przemieszczać, tylko obracać się w pasie… a najlepiej jedynie poruszać nadgarstkiem

Pozostało już tylko przygotowanie miejsca pracy. Należy rozpakować gdzieś program hugin oraz autopano, a następnie uruchomić plik hugin.exe.

Teraz należy przejść do menu file|preferences i:

• na zakładce autopano należy wybrać z listy Select Autopano: Autopano (nie Autopano-SIFT) oraz wskazać w miejscu use alternative autopano program lokalizację pliku autopano.exe
• na zakładce enblend należy wskazać w miejscu use alternative enblend program lokalizcję pliku enblend.exe (powinien znajdować się w folderze \hugin\enblend\enblend.exe) oraz w miejscu additional arguments wpisać co następuje: -v -l 10 (jeśli ktoś chce ustawić maksymalną jakość kosztem szybkości składania panoramy, to: -v -l 28 –fine-mask)
  

Treaz czas przejść do składania panoramy.

Na zakładce Images w głównym oknie hugina należy dodać do listy (przeciągnąć i upuścić, użyć znajdujących się tam przycisków lub jakkolwiek) zdjęcia składające się na panoramę. Zdjęcia mogą być w dowolnej kolejności.

Ważna jest tylko jedna sprawa. O ile aparat zapisuje w danych EXIF parametry obiektywu, to nie ma problemu. Jeśli jednak tego nie robi, to wyskoczy okienko z pytaniem o te dane. Jeśli tak się stanie, to należy wybrać tam Lens type: normal (rectilinear), oraz tak dobrać Focal lenght oraz Focal lenght multiplier aby FOV wynosiło około 50 stopni dla zdjęć szerszych niż wyższych, a około 40 stopni dla zdjęć wyższych niż szerszych.

Mając to już za sobą pozostało tylko zakotwiczenie środka panoramy, czyli wybranie dowolnego zdjęcia (najlepiej faktycznie znajdującego się na środku panoramy) i kliknięcie anchor this image for position. Nie będę teraz opisywał automatycznej korekcji kolorów/jasności (może w przyszłości), więc przycisk anchor this image for exposure można pominąć.

Ostatnia rzecz to dopasowanie zdjęć. Aby to zrobić należy kliknąć create control points. Wcześniej jednak warto ustawić parametr points per overlap, czyli ile punktów kontrolnych ma się znaleźć na połączeniu dwóch zdjęć. Im więcej, tym lepiej i dokładniej. Ale jednocześnie cały proces składania będzie znacznie wolniejszy, jakimś optimum wydaje się być ustawienie czegoś pomiędzy 25 a 100 (ja ustawiam zwykle 50).

Mając to za sobą przechodzimy do zakładki, zakładki Optimizer. Wybieramy tu z listy positions and view (y,p,r,v) i klikamy Optimize now!

Teraz czas na pierwszy rzut oka na panoramę. Z menu wybieramy view|preview window i ukazuje się nam nasza panorama. Oczywiście nie jest to jeszcze jej wygląd finalny.

Co jest ważne, to należy tu wyrównać panoramę. Najprościej jest kliknąć kolejno: straighten i center. Czarne obszary dookoła panoramy muszą niestety na razie pozostać tak, jak są.

Można tu również wybrać projekcję. Normalnie jest to Equirectangular, ale nic nie stoi na przeszkodzie żeby trochę poeksperymentować (uwaga, eksperymenty kończą się zwykle koniecznością rozpoczęcia od początku).

Na koniec należy przejść na zakładkę Stitcher. Na początek klikamy Calculate optimal size. Jeśli panorama jest zbyt duża (nieraz będzie to 10000 pikseli na szerokość i więcej), to można wpisać szerokość ręcznie. Wysokość dostosuje się oczywiście automatycznie.

Stitching engine powinien być ustawiony na nona, interpolator na Poly3 (Bicubic), gamma na 1.0. Oczywiście można zmienić algorytm interpolacji nawet na sinc, ale algorytm bikubiczny jest niezły jakościowo a jednocześnie szybki. Podobnie gammę można zmienić – w razie potrzeby – w czasie obróbki gotowej już panoramy.

Najważniejszą rzeczą jest złożenie panoramy tak, żeby nie było widać że składa się z wielu zdjęć. Tak, aby nie było widać spoin. Czemu się tym w ogóle przejmować? Przykład:

Tak więc w image format należy ustawić TIFF, compression na none oraz koniecznie zaznaczyć soft blending.

Pozostało już tylko kliknąć Stitch now!

Gotowa panorama ma (nieraz znaczne) czarne obszary – należy je wyciąć w dowolnym programie graficznym a gotową panoramę przeskalować do porządanego formatu. Można także dokonać podstawowego retuszu jak poprawić kontrast, kolor, wyostrzyć etc. Na koniec pozostaje zapisanie do formatu JPEG.

Gotowa panorama wygląda dla przykładu tak (uwaga, ta panorama składa się z czterech zdjęć wykonanych aparatem telefonu Nokia E50, stąd te przebarwienia):

Więcej przykładów panoram znaleźć można choćby tu:

http://khron13.deviantart.com/gallery/

http://www.panoramio.com/user/437576

Czy to już wszystko? Oczywiście że nie. Dodatkowych możliwości jest wiele, dla przykładu:

• automatyczna korekcja jasności/kolorystyki kolejnych zdjęć składających się na panoramę
• składanie panoramy za pomocą innego algorytmu, pozwalającego na pozbycie się efektu paralaksy czy zdublowanych, poruszających się obiektów (ludzie, samochody)

… ale to już jest temat na kiedyś.