Rio Volt aka iRiver iMP-100

Parę dni znalazłem na allegro dwa – jeden nowy, jeden używany – odtwarzacze RioVolt, czyli iRiver iMP-100 z innym nadrukiem i logo “RIO” zamiast “IRIVER” podczas uruchamiania. Czy – wobec stale malejących cen odtwarzaczy z pamięcią flash – było w ogóle warto kupować coś na płyty CD (tym bardziej że jest to, nie iMP-50, pierwszy odtwarzacz iRiver)?

W związku z rosnącym zainteresowaniem tymi odtwarzaczami i ich dostępnością na allegro uwaga:

• modele SP-90, SP-100 i SP-250 to rebrandowane odtwarzacze iRiver (odpowiednio “prawie iMP-100″, iMP-100 i iMP-250)
• modele SP-50, SP-150 i SP-350 to “jakieś tam odtwarzacze”, nie są to odtwarzacze iRiver (!) i nie opisuje ich ta recenzja

Po szczegóły odsyłam na stronę RioVolt SP90/100/250 FAQ.

Okazuje się że było warto.

Zawartość pudełka

Nie rozpakowałem go jeszcze (bawię się tym używanym), ale powiem co pisze na odwrocie opakowania:

• odtwarzacz
• “hi-end słuchawki” (nie mam pojęcia jakie konkretnie)
• 8-funkcyjny pilot na kablu
• oprogramowanie PC i Mac
• poradnik “szybkiego startu”
• 2 baterie AA (mam nadzieję że jeszcze się nie wylały)
• zasilacz
• futerał

Więc pudełko nie jest takie znowu puste. Oczywiście jest rodem z USA, więc jest z twardego plastiku i nie da się go otworzyć bez zniszczenia.

Futerał jest całkiem niezły, ze sztucznej skóry, na odwrocie ma mocowanie do paska a po prawej stronie wycięcie na wszystkie połączenia – po włożeniu doń odtwarzacza nie ma co prawda szans na jego używanie, ale nie ma też problemu z podłączeniem słuchawek, pilota, kabla line-out czy zasilania.

Pilot to zaś na środku czterokierunkowy przycisk, zaś po bokach dwa przyciski głośności, suwak HOLD i EQ (którego funkcję mozna ustawić w menu).

Odtwarzacz sam w sobie

Jak to każdy odtwarzacz CD jest relatywnie duży, ale nie tak duży i ciężki jak niektóre odtwarzacze CD, jakie do tej pory miałem.

Co jest ważne płytę CD wkłada się i wyciąga bardzo łatwo – miękko (nie ma się wrażenia że zaraz się połamie, co pamiętam z Discmanów SONY), a jednocześnie trzyma się na trzpieniu pewnie.

Z przodu (na górze?) znajduje się podświetlony (wtedy była to nowość, tym bardziej że jest to podświetlenie EL a nie diody) na zielono wyświetlacz. Wyświetlacz nie jest “całkowicie graficzny”, tylko posiada 4 pola: na górze rząd ikonek, dwa rzędy tekstu (2 rzędy po 12 znaków 5×7 pikseli) oraz “wizualizacja” (tancerze).

Poniżej i po lewej stronie wyświetlacza znajdują się dość specyficznie rozmieszczone przyciski.

Po prawej na dole znajduje się czterokierunkowy przycisk play/pauza, poprzedni, następny, stop.

Poniżej wyświetlacza znadują się przyciski głośności i pomiędzy nimi NAVI (wyświetla przeglądarkę zawartości płyty – pliki i foldery bądź ścieżki CD-Audio).

Po lewej stronie znajdują się kolejno od góry PROG, +10 (ciekawostka – pozwala na przeskoczenie o 10 utworów do przodu), MODE i EQ (przytrzymując który przechodzimy do menu).

Na przedniej krawędzi odtwarzacza znajduje się oczywiście blokada klapki.

Na prawej krawędzi znajdują się od lewej: przełącznik HOLD, gniazdko słuchawkowe (to miedziane dookoła to dodatkowe styki pilota), gniazdko line-out oraz gniazdko zasilacza.

Na spodniej części odtwarzacza znajdują się jeszcze klapka baterii i (na zdjęciu na lewo od niej) przełącznik “antywstrząsu”.

Przełącznik jest ciekawy, działa tylko podczas odtwarzania płyt CD-Audio, pozwala na wybór w dowolnym momencie:

• 10 sekund antywstrząsu dla dźwięku w pełnej jakości
• 40 sekund antywstrząsu dla dźwięku w niższej jakości (zakładam że chodzi o kompresję ADPCM WAV, w czasie biegania i tak nie robi to żadnej różnicy)

Ma się rozumieć nie da się tego odtwrzacza podłączyć do komputera.

Firmware, aktualizacja

Odtwarzacz został wyprodukowany przez iRivera, ale firmowany jest przez Rio. Pozwala to na zmianę firmware’u z wersji Rio na iRiver, odblokowując tym np. study mode, zakładki, 3 ustawienia equalizera i dodając poprawki z najnowszych wersji… co też oczywiście zrobiłem. Mam teraz firmware 2.50 iRivera, cały opis jest więc akuratny tylko dla tegoż firmware’u.

Aktualizacja jest bardzo prosta (nawet prostsza niż na “nowszych” odtwarzaczach iRiver iMP). Wystarczy nagrać plik firmware’u (IMP-100.HEX) na czytą płytę CD, włożyć ją do odtwarzacza, włączyć odtwarzacz i zaczekać (wyświetli się informacja o aktualizacji) aż się wyłączy.

Włączanie, menu (i ustawienia) i nawigacja

Odtwarzacz włącza się szybko. Szybko nie tylko jak na standardy odtwarzaczy CD-MP3, ale także w porównaniu do niektórych “nowoczesnych” odtwarzaczy z pamięcią flash czy dyskiem twardym (sic!). Oczywiście żeby go załączyć musimy włożyć płytę CD-Audio lub nagraną niezależnie czy CD-R czy CD-RW (też nie ma problemu, co jest bardzo ciekawe jak na tak stary odtwarzacz).

Menu właściwie nie ma (poza menu ustawień), odtwarzacz zaczyna po prostu grać. Ponieważ można wybrać czy od ostatniego utworu, czy od miejsca w utworze, czy od początku płyty, więc nie ma problemu z dopasowaniem go do swoich preferencji (oraz z wykorzystaniem go do słuchania audiobooków i podcastów).

Można nawet (przy pewnej dozie gimnastyki) zrobić po 20 zakładek dla 10 płyt CD.

Co jest najważniejsze z praktycznego punktu widzenia to przycisk +10 przeskakujący o 10 utworów do przodu. Można również włączyć w ustawieniach przeskakiwanie do następnego/poprzedniego folderu jako długie-krótkie wciśnięcie przycisków poprzedni/następny (przydatne zwłaszcza z poziomu pilota).

Przycisk EQ zmienia equalizer, długie wciśnięcie wyświetla menu.

Menu jest proste, ale dość rozbudowane. Nie pozwala co prawda na zmianę przykładowo długości podświetlenia (świeci około 15 sekund), ale z ciekawostek, których dziś czy to w odtwarzaczach z pamięcią flash czy CD-MP3 próżno szukać:

• rozpoczęcie odtwarzania od: początku ostatnio granego utworu, miejsca w utworze, początku płyty
• ilość stopni głośności: 20 lub 40 (głośność maksymalna i tak pozostaje ta sama)
• kolejność odtwarzania folderów: głębokością (najpierw pierwszy poziom folderów, potem kolejne), zawartością (odtwarzany jest folder, potem jego podfoldery, dopiero następny folder) lub wg. fizycznego ułożenia na płycie
• obsługa płyt multisesyjnych: tylko pierwsza sesja (szybsze włączanie odtwarzacza), wszystkie sesje
• dwie osobne opcje, pozwalające na stałe włączenie podświetlenia i ustawienie maksymalnej głośności podczas podłączenia do zewnętrznego zasilania (przydatne w domu/w samochodzie podczas korzystania z line-out i zasilacza)
• przypisanie dowolnej funkcji jednemu z przycisków pilota
• automatyczne ustawianie equalizera (patrz niżej)
• pseudoparametryczny equalizer (patrz niżej)

Poza tym po wciśnięciu przycisku NAVI wyświetla się przeglądarka zawartości płyty CD (pliki, foldery) pozwalająca na szybki i wytgodny wybór utworów (lub playlist M3U, ale tym akurat się nie bawiłem).

Muzyka

Volt aka iMP-100 to odtwarzacz stricte muzyczny. Radia nie ma. Pozwala na odtwarzanie płyt CD-Audio oraz nagranych na płyty CD-R i CD-RW plików MP3 oraz WMA.

Jak na razie nie trafiłem na “nieodtwarzalny” plik MP3 – nawet mimo tagów ID3v2 w Unikodzie oraz okładek zawartych bezpośrednio w tagach. Polskich znaków nie wyświetla.

Plików WMA nie używam zaś zbyt wiele, więc nie mogę ich dokładnie przetestwować (w każdym razie podstawowy zakres 32-192kbps odtwarza).

Dla plików MP3 128kbps antywstrząs działa “od 30 do 120 sekund”… nie wiem jak to rozumieć. Ale faktycznie płyta się rozkręca, część bieżącego i następnego utworu jest odczytywana, następnie płyta się zatrzymuje.

Niezwykłą ciekawostką jest zaś equalizer. Po pierwsze – nawet w przeciwieństwie do “nowszych” odtwarzaczy iRiver – jest pseudoparametryczny. Poza tym iż można podbić bas i wysokie tony (od 0 do 12dB), to jeszcze można wybrać jedną z trzech częstotliwości środkowych:

• dla basu 50Hz, 100Hz, 200Hz
• dla wysokich 2kHz, 4kHz, 7kHz

Mało tego, własnych, niezależnych ustawień można zapisać aż 3.

Po drugie można włączyć w ustawieniach “automatyczny wybór gotowego ustawienia” (jakkolwiek przydatność takiego rozwiązania jest dyskusyjna, choć pamiętam że jeszcze w czasach iFP-ków ludzie o to pytali). Np. jeśli w tagu gatunek był zapisany jako “Rock” włącza się automatycznie equalizer Rock. A dokładniej:

• Pop: Pop, Instrumental Pop, Pop-Folk, Pop/Funk
• Rock: Classic Rock, Rock, AlternRock, Instrumental Rock, Southern Rock, Rock & Roll, Hard Rock, Folk Rock, Gothic Rock, Progressive Rock, Psychedelic Rock, Symphonic Rock, Slow Rock, Punk Rock
• Jazz: Jazz, Jazz+Funk, Acid Jazz
• Dance: Dance, Eurodance, Dance Hall
• Classic: Classical, Opera, Chamber Music, Sonata, Symphony
• Metal: Metal, Heavy Metal, Death Metal
• U bass: Bass, Booty Bass

Można również włączyć limiter equalizera. Można też ustawić balans kanałów lewy-prawy.

Brzmienie

Brzmienie jest bardzo specyficzne, niezłe. Przede wszystkim odtwarzacz jest (bądź zdaje się być) głośny. Słucham maksymalnie na 25/40.

Odtwarzacz nieco szumi, ale nie jest to zimny wysoki szum jak w dzisiejszych odtwarzachacz. Jest to niski, ciepły, “analogowy” szum jakiego już od dawna nie słyszałem. Jest on na tyle cichy, że słuchać go tylko pomiędzy utworami lub podczas bardzo cichego słuchania – nie narzuca się, nie przeszkadza. Szum ten jest minimalnie głośniejszy w prawej słuchawce (podobnie jak pisk w Karmie słyszany jest głównie w lewej). W czasie odtwarzania płyt CD-Audio dochodzi do tego słyszany między utworami niski “mechaniczny pomruk” – również w prawej słuchawce.

Pierwsze co rzuca się w uszy to że dźwięk jest pełny i szeroki – szeroki jak mało który odtwarzacz dzisiaj (dosłownie słychać że cos gra po bokach, nie że jest ściśnięte “gdzieś z przodu” lub “gdzieś między uszami”). Poza tym jest ciepły, “angielski”, chciało by się powiedzieć że “analogowy”. Balans jest dobrze zachowany, jedyne co czuć to nakładanie się charakterystyki słuchawek Sennheiser CX300 na charakterystykę odtwarzacza (trochę za dużo wysokiego basu)… choć może to być po prostu cecha odtwarzacza.

Najlepsze porówanie jakie przychodzi mi do głowy to “coś szerszego i cieplejszego niż iPhone, ale mniej wyraźnego niż Karma”.

Bas jest wyraźny, do tego zaznaczony jest już od najniższego basu (podczas gdy ten najniższy bas nie jest taki oczywisty w przypadku Karmy, z powodu rolowania). Średni/wysoki bas jest nieco wyeksponowany, ale w tym przypadku może to być wina słuchawek.

Środek jest równie wyraźny jak w przypadku Karmy, angielski, ale wokal jest nieco mniej wyeksponowany i momentami – w porównaniu do Karmy – można mieć wrażenie że gdzieś się gubi… zapada w dźwięku dochodzącym z lewej i prawej. Wiąże się to pewnie z mnieszym podbiciem wysokiego środka (częścią “angielskiego” dźwięku Karmy jest nie tylko podbicie środka samo w sobie a właśnie wypchnięcie wokalu).

Wysokie tony są wyraźne i niesybilizujące, perkusja to perkusja i perkusją pozostaje nawet mimo wyśróbowania głośności.

Ciekawostka: odtwarzacz jest “prawie gapless” – mała przerwa między utworami jest, ale nie jest to pół sekundy (przytyk do “nowych” odtwarzaczy iAUDIO).

W przypadku podłączenia czegoś przez line-in nie ma żadnego problemu. Brzmienie jest świetne… czego nie mogę powiedzieć np. o Karmie podłączonej bezpośrednio, nie przez stację dokującą, czy o wielu innych odtwarzaczach… Wystarczy ustawić głośność na “odpowiednio głośno” w czym pomaga opcja dostępna w ustawieniach (po podpięciu zasilacza).

Podsumowanie

Czyli jaki jest Rio Volt aka iRiver iMP-100?

Z jednej strony jest to odtwarzacz stary (tylko przypadkiem udało się dostać dwa egzemplarze, oba w stanie idealnym), wydający w czasie odtwarzania płyt CD-Audio “niemuzyczne dźwięki” (choć ok, są w praktyce ledwie słyszalne), do tego wymagający nagrywania płyt CD (co jest jednocześnie zaletą) i posiadający mniej wygodne menu niż nowsze odtwarzacze iRiver.

Z drugiej strony jest to dobry, sprawnie działający odtwarzacz, który w sumie ustępuje jedynie Karmie i jest konkurentem iPhone’a. A dołożywszy do tego cenę (dostałem je za 20zł sztuka plus wysyłka) jest wręcz idealny… Najtańszy używany “byle odtwarzacz Philips” kosztuje co najmniej 50zł.