iriver clix2 – recenzja

clix2 to z jednej strony następca znakomitego cliksa i U10, z drugiej strony pierwszy odtwarzacz z wyświetlaczem AMOLED.

Jak takie cudko wygląda w praktyce?
W praktyce jest całkiem nieźle…

Zawartość pudełka

clix2 znajduje się pudełku niewiele większym niż pudełko Mplayera.

Samo pudełko jest – jak obecnie większość – pudełkiem “z podwójnym dnem”. W górnej części znajduje się zabezpieczony plastikową kształtką odtwarzacz, w dolnej cała reszta zawartości.

W pudełku znajdują się poza samym odtwarzaczem:

• polska instrukcja,
• quick start guide (w kilku językach),
• gwarancja i jakieś papierki,
• mała płyta CD z programem iriver plus3,
• słuchawki (takie same jak dodawane obecnie do odtwarzaczy iriver) + gąbki,
• zwykły kabel USB,
• dwie sztuki mr.cable

O zawartości pudełka nie da się wiele powiedzieć, poza tym że słuchawki są – jak na początek – zupełnie dobre, zaś kabel USB to zwyczajny kabel mini-USB a nie żaden “specjalny kabel”.

Odtwarzacz sam w sobie

clix2 jest wyglądem i wymiarami zbliżony do U10 czy pierwszego cliksa, jednak jest od nich cieńszy. Ma też inaczej ukształtowaną obudowę – nie jest jednolicie gruby tylko zwęża sie przy krawędziach. Nie jest ciężki, ale – gdyby go ktoś chciał nosić na smyczy – będzie go jednak czuć.

A propo smyczy – clix2 nie ma miejsca na jej przewleczenie, więc noszenie go na smyczy nie będzie takie proste.

Praktycznie cały front odtwarzacza zajęty jest przez wyświetlacz. Wyświetlacz ten ma rozdzielczość 320×240 (typową dla serii U10/clix), ale wyróżnia się tym że jest to po raz pierwszy (nie tylko w serii U10/clix ale i w ogóle) wyświetlacz AMOLED. Wygląda naprawdę rewelacyjnie: jasność, kontrast, kolory, czytelność… najlepiej jest to samemu zobaczyć.

Poza tym na froncie nie ma nic. Same przyciski “ukryte są” pod czarną ramką dookoła wyświetlacza – należy ją po prostu wciskać (jak widać momentalnie są na nim odciski palców – ale widoczne tylko w mocnym świetle, tu dzięki lampie błyskowej). Z samą konstrukcją odtwarzacza (wciskany przedni panel) wiąże się jeszcze kwestia jej masywności. Panel ten jest dość luźny. Osoby mające cliksa2 już od jakiegoś czasu wręcz śmieją się nieraz, że “przedni panel sprawia wrażenie iż chciałby się obrócić o 360 stopni”.

Poza tym kilka przycisków znajduje się na samej krawędzi odtwarzacza.

Na górze po lewej znajdują się przyciski głośności. Na górze po prawej jest mikrofon. Po prawej od góry jest włącznik i programowalny przycisk (można mu wybrać funkcję). Po prawej od dołu znajduje się gniazdko mini-USB. Na dole po lewej znajduje się suwak HOLD. Po lewej od góry znajduje się gniazdko słuchawkowe. Po lewej od dołu znajduje się reset.

Przyciski te są małe i wąskie, niewiele odstają od samej obudowy. Niektóre osoby mogą uznać je za zbyt małe (praktycznie ich nie czuć), mimo że nie ma większego problemu by wciskać je po prostu opuszką palca.

Odtwarzacz działa – przy typowym użytkowaniu – około czterech dni bez ładowania. A nawet po tym jak wskaźnik baterii już “miga”, odtwarzacz może jeszcze grać ponad pół godziny.

Podłączanie do komputera

clix2 działa zarówno w trybie UMS/MSC (jak pendrive) jak i MTP (pozwalając na odsłuch muzyki zakupionej w sklepie internetowym). Wyboru dotyczącego trybu pracy dokonuje się w menu odtwarzacza.

Tam też znajduje się możliwość wyboru czy odtwarzacz domyślnie, po podłączeniu do komputera, będzie się tylko ładował (pozwalając na jego obsługę czy słuchanie muzyki) czy ładował i zostanie od razu rozpoznany przez komputer. W tym pierwszym przypadku w menu odtwarzacza pojawia się nowa pozycja “podłącz przez USB”, żeby w każdej chwili dało się udostępnić odtwarzacz dla komputera bez potrzeby zagłębiania się w menu ustawień.

Odtwarzacz posiada zwyczajną wtyczkę mini-USB, co oznacza że nie wymaga specjalnego kabla. Nie ma więc potrzeby wożenia odtwarzacza z kablem, nie ma też problemu jeśli się ten kabel zgubi czy zniszczy.

Sama prędkość kopiowania plików na odtwarzacz to około 5MB/s. Dla porównania prędkość kopiowania na iFP-ka to w porywach 1.5MB/s.

Włączanie, menu i nawigacja

Nie wiem czy może przegapiłem kiedy stało się to popularne, ale clix2 jak wiele nowych odtwarzaczy nie wyłącza się całkowicie tylko przechodzi w stan uśpienia – jest więc momentalnie po wciśnięciu włącznika gotowy do pracy. Co ciekawe, menu pozostawiono możliwość przełączenia trybu wyłączenia z “uśpienie” na “pełne wyłączenie” – co kto woli.

Menu odtwarzacza wygląda zupełnie identycznie jak to w U10 czy pierwszym cliksie. Różni się jedynie detalami (zmienionym położeniem pojedynczych opcji i dodaniem innych). Menu może jednak zostać całkowicie zmienione przez skórkę (o czym niżej).

Sama nawigacja jest identyczna jak w serii U10/clix. Wciska się lewą/prawą/górną/dolną krawędź wyświetlacza. Jest to wygodne, choć nie każdemu może się to podobać. Podobnie jak na początku mogą się mylić kierunki przewijania – nie jest to “w lewo/w prawo” tylko “w górę/w dół” (kierunki “w lewo/w prawo” zarezerwowane są dla “poprzednie/następne menu”).

Odtwarzaczowi można zmieniać tło jak i “skórkę” odtwarzacza (skórki flash, więc ich elementy mogą być dowolnie animowane, dowolnie rozmieszczone etc.) – w internecie jest już dość dużo skórek dla cliksa2.

Mało tego, dla pełnego “przeobrażenia” można mu zmienić także czcionkę interface’u. Używana jest ona także w przeglądarce tekstu, do tego – tak jak standardowa czcionka – ma ona wtedy nałożony antyaliasing (czyli nie jest poszarpana ani rozpikselowana). Jako “własną” czcionkę można użyć dowolnego pliku TTF.

Przykładowo – może ktoś zawsze chciał mieć w odtwarzaczu font z jakiejś gry? Diablo? Fallout? Teraz już jest to możliwe…

clix2 co prawda posiada polskie menu, ale – jak w przypadku serii U10/clix – jest ono jakie jest… niedopracowane.

Muzyka

Podobnie jak w całej serii U10, e10, clix, clix2 pozwala na przeglądanie muzyki przy pomocy przeglądarki tagów lub plików. Tutaj jest to dodatkowo uproszczone, ponieważ nie dość że clix2 może działać jako urządzenie UMS/MSC lub MTP, to jeszcze w menu znajduje się opcja “uaktualnienie bazy plików”, co całkowicie uniezależnia cliksa2 od jakiegokolwiek programu-managera, a więc i od systemu Windows.

clix2 gra pliki MP3, WMA i OGG Vorbis – iriver ponownie nie zdecydował się na dodanie obsługi plików w formacie bezstratnym.

Problemów z tagami bądź okładkami generalnie nie ma, ale przy wyborze “uaktualnienia bazy odtwarzacza” z poziomu menu, zauważyłem że nie zawsze polskie znaki wyświetlają się w tagach poprawnie. Zależy to nawet od formatu pliku. Okładka zaś – mimo dużego wyświetlacza w odtwarzaczu – wyświetlana jest w dość małym polu. Można to ponoć zmienić instalując inną skórkę, ale z jednej strony nie jest łatwo taką samemu przygotować, z drugiej opisuję co jest w standardzie.

Czytelność i układ tego, co widać na wyświetlaczu, zależy tylko i wyłącznie od zastosowanej skórki – clix2 pozwala w tym względnie na niemalże pełną dowolność. Już standardowo wygląda to bardzo dobrze: poza okładką, tytułem utworu, albumem czy wykonawcą widać również “ilość gwiazdek” (naszą ocenę utworu) oraz to, jaki utwór będzie odtwarzany w następnej kolejności (przydatne jeśli ktoś słucha składanek bądź włączy kolejność losową).

Do zabawy z dźwiękiem służy pięciopasmowy equalizer, sześć gotowych ustawień equalizera oraz SRS WOW HD (ten z dodanym “Definition”, jak w T50 i T60, ale brzmiący lepiej niż w tych ostatnich).

clix2 nie jest gapless, przerwa między kolejnymi utworami jest i jest wyraźnie słyszalna.

Podobnie jak e10, clix2 pozwala na ustawienie prędkości przewijania na 30x i 60x – dzięki temu nawet bardzo długie utwory (np. audiobooki) da się z łatwością przewijać.

Brzmienie

W przeciwieństwie do iFP-ka, szumu w cliksie2 prawie nie ma, jest bardzo nieznaczny. Nie słyszałem też żadnych “elektronicznych” dźwięków.

Skala głośności jest prawie identyczna jak w iFP-ku, podobnie jak w iFP-ku słuchałem przy głośności około 13.

clix2 nieźle oddaje przestrzeń dźwięku, dźwięk jest czysty, separacja instrumentów jest niezła… ale brakuje w tym “konturu”.

Góra cliksa2 nie jest błyszcząca, ale nie jest też stłumiona. Perkusja czasem kiepsko wybrzmiewa i momentami brzmi nieco jak blacha. Przy wyższej głośności zdarzała się lekka sybilizacja.

Basu clix2 ma mniej niż iFP-ek, do tego nie schodzi tak nisko – brak mu “pomruku”. Środek jest całkiem poprawny – nie jest jakoś szczególnie cofnięty, wokal czy gitary brzmią całkiem dobrze.

clix2 mógłby mieć brzmienie podobne do iFP-ka, gdyby nie to że jest “mało zdecydowany” – basu mogło by być nieco więcej i nieco niższego, a góra mogła by być bardziej konkretna. Mimo to clix2 nie brzmi źle, mimo że może wydawać się nieco “bezbarwny”.

Radio

Z testowaniem radia mam problem, bo nie słucham go na codzień…

Jednak słuchając radia w domu, da się zauważyć że radio w cliksie2 odbiera mniej czysto niż np. radio e10 – znacznie rzadziej łapie stereo, często wręcz słychać szum. Za to stacje które szumią w cliksie2, są czasem w e10 odbierane czysto i w stereo.

W cliksie2 dźwięk z radia jest nieco blady i stłumiony, podczas gdy w e10 jest bardziej żywy (mimo że żaden z tych odtwarzaczy nie pozwala na używanie equalizera w radiu).

Zdjęcia

Cóż… mój komentarz jest taki jak zwykle: oglądanie zdjęć na odtwarzaczu mija się moim zdaniem z celem.

Jednakże w przypadku cliksa2, osoba która się na to jednak zdecyduje, zostanie miło zaskoczona – clix2 ma wyjątkowo jasny i szczegółowy wyświetlacz. Do tego kolory oddane są wyjątkowo dobrze, więc – jak się uprzeć – to jest na co popatrzeć.

Filmy

Mimo że clix2 wciąż wymaga konwersji filmu (przez plus3, iriverter lub Loli Video Converter), to dzięki wyjątkowo dobremu, całkiem dużemu wyświetlaczowi, clix2 znakomicie nadaje się do oglądania filmów. Ok, może film pełnometrażowy nie będzie wyglądał jak w kinie, ale kreskówki czy teledyski ogląda się znakomicie.

Osoby, które będą oglądały filmy miło zaskoczy to, że clix2 wyświetla pełne 30 klatek na sekundę (koniec ze skaczącym filmem) czym – w połączeniu z jakością wyświetlacza i dużym kątem patrzenia – znacznie odciąża oczy.

Dodatkowo jeśli ktoś oglądaja filmy z napisami, nie powinno być problemu z ich odczytaniem – napisy będą znakomicie czytelne (zależy to oczywiście od programu użytego do konwersji filmu i nakładania napisów – ja piszę o Loli Video Converter).

Tekst

clix2 nie ma problemów z wyświetlaniem polskich znaków w tekście – oferuje wsparcie dla Unikodu. Wystarczy więc żeby plik TXT zapisać w kodowaniu UTF-8.

Tekst wyświetlany jest na jednolicie czarnym tle niezależnie od tapety wybranej dla reszty interface’u odtwarzacza.

Standardowa czcionka jest bardzo ładna, z antyaliasingiem, dostępna w trzech wielkościach. Poza tym można użyć dowolnej własnej czcionki w formacie TTF (co opisałem wyżej).

Dodatki

clix2 posiada również możliwość nagrywania (z wbudowanego mikrofonu bądź radia, w obu przypadkach do formatu MP3) oraz uruchamiania gier flash (flash lite).

Ustawienia

Menu ustawień cliksa2 jest dość rozbudowane. Do nietypowych funkcji należą choćby wspomniane już zmiana trybu połączenia z komputerem, uśpienie/wyłączenie czy zmiana skórki i czcionki. Bardziej typowe ustawienia jak zegarek, podświetlenie wyświetlacza czy ustawienia związane z dźwiękiem również tam są.

Podsumowanie

clix2 nie jest odtwarzaczem tanim i to jest to jego podstawowa, i chyba jedyna wada… choć znajdą się na pewno osoby, którym może się nie spodobać sam sposób nawigacji.

Jeśli jednak ktoś nie chce interface’u dotykowego (tak ostatnio popularnego w odtwarzaczach), a za znakomity wyświetlacz, niezłą jakość dźwięku i możliwość całkiem przyjemnego oglądania filmów jest w stanie odpowiednio zapłacić, to clix2 powinien być niezłym wyborem.